Poławiacze papieru / Dom Bernardy Alba

Dom Bernardy Alba

Sztuka Lorki – Dom Bernardy Alba - odczytana została jako historia wyznaczania granic dozwolonych form seksualności oraz definiowania tego, co jest normalne, moralne i naturalne. Źródłem egzystencjalnego dramatu staje się swoista szczelina pomiędzy ciałem, pragnącym rozkoszy i bliskości, a jego reprezentacją, która – będąc pod ciągłą restrykcją matczynych nakazów – pisze ciała córek w sytuacjach granicznych: pożądania, miłości, śmierci.

Matka, starająca się wyobcować córki wobec popędowej natury ciała, wprowadza do porządku domowego dyscyplinę – efektywny instrument władzy nad tożsamością każdej z nich. W tym domu nie okazuje się rodzicielskiej miłości, nie ma pobłażania wybrykom młodości. Każda oznaka emancypacji zostaje brutalnie obalona. Niebezpieczna gra pomiędzy budzącym się pożądaniem, a zniewalającym wpływem matki rozpoczyna się, kiedy w domu pojawia się mężczyzna. Na scenie gościnnie, legenda wrocławskiej pantomimy – Ewa Czekalska.

Dom Bernardy Alba
na podst. dramatu Federico Garcia Lorca
Scenariusz i reżyseria: Zbigniew Szymczyk
Scenografia Marek Tybur
Kostiumy: Wanda Kowalska 
Muzyka: Jacek Aumüller, Piotr Salaber, Zbigniew Szymczyk
Śwaitła: Bary
Asystentka reżysera: Magdalena Górnicka
  Występują:
Bernarda Alba – Ewa Czekalska
Maria Josefa – Izabela Przepiórska /gościnnie/
Angustias – Agnieszka Kulińska
Magdalena – Agnieszka Dziewa
Amelia – Agnieszka Charkot
Martirio – Paulina Jóźwin
Adela – Monika Rostecka

Poławiacze papieru

W przedstawieniu Poławiacze papieru tajemniczy K. to typowy everyman, bohater zniewolony i zagubiony, który staje przed upersonifikowaną alegorią władzy i systemu urzędniczego sterującymi jego działaniami. Przechodzący przez tryby machiny urzędniczej K., z każdym dniem pogrąża się w coraz bardziej absurdalnej rzeczywistości, a walka z systemem zdaje się nie mieć końca.

Przedstawienie zrealizowano w konwencji teatru absurdu, gdzie autonomiczna wizja świata nabiera charakteru parabolicznego. Odrzucone zostały związki przyczynowo-skutkowe, a włączono do fabuły elementy nadrealizmu. Jedną z głównych inspiracji była specyfika języka urzędniczego, jako niedoskonałego środka komunikacji podatnego na socjotechniczne nadużycia.

Poławiacze papieru - na motywach Zamku Franza Kafki
  scenariusz, reżyseria i oprac. muzyczne: Zbigniew Szymczyk
(w przedstawieniu wykorzystano muzykę Wojciecha Kilara z filmów: Salto i Perła w koronie, tradycyjną muzykę klezmerską i utwór Time Lapse Michaela Nymana)
scenografia i kostiumy: Marek Tybur   obsada:
K. – Mariusz Sikorski
Sędzia - Artur Borkowski 
Komornik – Radomir Piorun  Nowy – Krzysztof Szczepańczyk  Bliźniak I - Mateusz Kowalski  Bliźniak II – Anatoliy Ivanov