Festiwal Fredrowski - KARNET- Teatr Klasyki Polskiej

#

Pełnokrwiści bohaterowie, magnetyzm serc, spory sąsiedzkie i misterne knowania. To wszystko i jeszcze więcej na Festiwalu Fredrowskim w Rzeszowie.

Festiwal trwać będzie od 1 do 3 marca. To 3-dniowa artystyczna uczta dla miłośników teatru, podczas której wystawione będą trzy najwybitniejsze sztuki mistrza Fredro.

1.03.2024 „Zemsta”

„Zemsta” jest najwybitniejszym utworem dramatycznym Aleksandra Fredry i najbardziej znaną polska komedią, należącą do kanonu literatury polskiej. Jej premiera odbyła się w 1834 r. we Lwowie. Od prawie dwustu lat sztuka ta cieszy się niesłabnącym scenicznym powodzeniem, a Fredro za jej pomocą bawi i zachwyca kolejne pokolenia Polaków. Wpływa na to niezwykła intryga oraz miłość Wacława i Klary. Pojawia się także nieszczęśliwie zakochany i wykorzystywany przez głównych bohaterów Papkin. Interesująca jest geneza komedii. W swoim zamku Kamieniec w Odrzykoniu Fredro odnalazł dokument, opisujący burzliwe spory dwóch rodów – poprzednich, siedemnastowiecznych właścicieli Kamieńca – co zainspirowało go do napisania „Zemsty” i stworzenia tak wyrazistych, pełnokrwistych, niejednoznacznych charakterów. Cóż, historia Cześnika i Rejenta, przeniesiona z XVII do XIX wieku może powtórzyć się i w wieku XXI… w brawurowej inscenizacji Teatru Klasyki Polskiej.

Misterne intrygi i dialogi na tyle charakterystyczne, że znane nawet literackim dyletantom („Jeśli nie chcesz mojej zguby krokodyla kup mi luby”, „Niech się dzieje wola nieba, z nią się zawsze zgadzać trzeba!” czy „Hej Gerwazy, daj gwintówkę! Niechaj sprzątnę tę makówkę!”) będziemy mieli okazję usłyszeć i zobaczyć ostatniego dnia festiwalu.

Reżyseria: Michał Chorosiński
Scenografia i kostiumy: Barbara Wesołowska-Kowalska
Muzyka: Marcin Pospieszalski
Obsada: Joanna Kwiatkowska-Zduń, Karolina Piwosz, Jarosław Gajewski, Henryk Gołębiewski, Dariusz Kowalski, Łukasz Lewandowski, Paweł Lipnicki, Tomasz Osica, Leszek Zduń

2.03.2024 „Śluby panieńskie”

Ponadczasowa komedia Aleksandra Fredry, napisana prawie dwieście lat temu, a jakby dzisiaj, najpóźniej wczoraj. Swoją aktualność zawdzięcza uniwersalnemu tematowi, który podejmuje – miłości.
Miłość u Fredry na pierwszy rzut oka wydaje się dziecinna, przekorna i trzpiotowata, gdy zerknie się na młode Anielę i Klarę. Jawi się jako fircykowata, naiwna i łzawa, kiedy obserwuje się buńczucznego Gustawa czy sentymentalnego Albina. Ostatecznie jednak, po wielu zaskakujących i zabawnych zwrotach akcji, okazuje się wielka, szczera i wzruszająca, a co najważniejsze – szczęśliwa, bo odwzajemniona. Fredro wzbija się ponad schematy narzucane przez epokę i opowiada o miłości po swojemu, czyli serio, nie stroniąc od dowcipu i uszczypliwości, a jednak ostatecznie głosząc pochwałę magnetyzmu i „bliskości serc”. Fredro opowiada o miłości, wykorzystując elementy „Strajku miłosnego”, figury obecnej już w starożytności w „Lizystracie” Arystofanesa, a także w polskiej XVII-wiecznej literaturze sowizdrzalskiej – w „Sejmie panieńskim”.
Dajmy się porwać historii „Ślubów Panieńskich”, bo w klasycznej adaptacji Lidii Sadowy już zachwyciła dziesiątki widzów naszego Teatru ujmując lekkością formy i bogactwem języka.

Reżyseria: Lidia Sadowa
Scenografia i kostiumy: Anna Czyż
Muzyka: Marcin Pospieszalski
Obsada: Marta Dylewska, Andżelika Kurowska, Joanna Węgrzynowska, Ksawery Szlenkier, Maciej Wyczański, Przemysław Wyszyński, Leszek Zduń

3.03.2024 „Dożywocie”

Wybitna klasyka polskiej komedii w tradycyjnym wykonaniu. Łatka – główny bohater dramatu, chciwy, przebiegły skąpiec – kupuje dożywocie młodego panicza Leona Birbanckiego i dzięki temu może czerpać dochód z procentów jego majątku – dopóki Birbancki żyje. Ten nie dba jednak ani o majątek, ani o zdrowie, a korzysta z młodości pełnymi garściami, prowadzący hulaszczy tryb życia… ku rozpaczy swojego protektora. Łatka chciałby wycofać się z nieudanej inwestycji. Równocześnie robi wszystko, aby chronić zdrowie Birbanckiego, ponieważ boi się utraty dożywocia.

„Dożywocie” to o tyle ciekawa rzecz, że Fredrę kojarzymy z dworkami, z resztkami sarmatyzmu, a tu opowiada nam o drapieżnościach kapitalizmu oglądanego jako coś nowego, nakładającego się na dawny obyczaj.[…]W tej scenerii kojarzącej się z „Ziemią obiecaną” może najbardziej ludzkim jest szeroki gest utracjusza Birbanckiego, któremu majątek przecieka przez palce ~ Piotr Zaremba, „polskatimes.pl”
Sztuka pisana w latach 1834-1835 należy obok „Ślubów Panieńskich”, „Pana Jowialskiego” i „Zemsty” do kwartetu najwybitniejszych komedii Aleksandra Fredry. W sposób arcy komiczny ukazuje pozbawiony skrupułów, pełen chciwości świat, w którym, aby pozbyć się długów, ojciec jest w stanie sprzedać nawet własną córkę… Utwór mimo XIX-wiecznego anturażu pozostaje komedią żywą. Niezależnie od zmian, które przynosi upływający czas, problemy głównych bohaterów pozostają aktualne dla współczesnego odbiorcy.

Reżyseria Michał Chorosiński
Scenografia i kostiumy: Aleksandra Reda
Muzyka: Marcin Pospieszalski
Obsada: Karolina Piwosz, Jarosław Gajewski, Henryk Gołębiewski, Mateusz Grydlik, Dariusz Kowalski, Paweł Lipnicki, Cezary Łukaszewicz, Radosław Osypiuk, Ksawery Szlenkier, Leszek Zduń