To nie jest adaptacja, a dekompozycja.
Fragment ciała dramatu *Cocteau. Oddech Sary Kane. Wspomnienie Almodóvara.*
Ostatnia próba uratowania nie tyle miłości, ile sensu, który ta miłość *miała dać. Postać Cocteau przestaje być ofiarą, staje się demiurgiem.*
Buduje własną narrację na gruzach relacji. Kreuje, do granic, nową *formułę siebie. W świecie bez prawdy i bez drugiego człowieka każda*
iluzja może trwać wiecznie. Prawdy już dawno nie ma, zostają jedynie *pomniki możliwego.*
Miłość nie istnieje, została tylko jej inscenizacja.
Kiedy zostajemy sami, to co pozostaje, to nie pustka, lecz nadmiar.
Myśli. Pragnień. Obrazów siebie.
Mówimy do nikogo i do wszystkich. Jakbyśmy udowadniali, że jeszcze *tu jesteśmy.*
Może wytwarzając kreację, iluzję, kłamstwo, odzyskuje się władzę nad *formą, nad narracją, nad końcem. Może ciało bez organów jest jedynym ciałem aktualnie zdolnym przetrwać. Może wyzbycie się prawdy na *rzecz możliwości wymyślenia siebie na nowo jest miarą**
człowieczeństwa.

Wykonanie: Olimpia Ogrodowicz
Reżyseria: Julian Baranowski
Asystent reżysera: Oliwia Zdrojewska
Dramaturgia: Oliwia Zdrojewska, Julian Baranowski
Tłumaczenie: Roksana Różańska
Muzyka: Konrad Dembiński
Kostium: Ewa Topolska
Scenografia: Julian Baranowski, Ewa Daćko

Projekcje, materiały wideo: Julian Baranowski, Oliwia Zdrojewska

***

Bezpieczne zakupy w Bilety24. W przypadku odwołania wydarzenia, gwarantujemy automatyczny zwrot środków potwierdzony komunikatem wysyłanym na adres e-mail, podany podczas zakupu.