WYSOKA KOMEDIA

WG CYPRIANA KAMILA NORWIDA

scenariusz i reżyseria - Paweł Kamza scenografia - Ewa Beata Wodecka muzyka - Paweł Moszumański ruch sceniczny - Witold Jurewicz

Teatr Modrzejewskiej troskliwie a niezmordowanie dba o strawę duchową dla swej wiernej publiczności. Staramy się przy tym nie kokietować i nie tracić szacunku dla widzów poprzez podsuwanie im lekkostrawnej papki. Jeśli więc dramat, to prowokacyjny, niepokojący, niestereotypowy. Jeśli komedia, to nie pusta, prostacka i rozchichotana do nieprzytomności, ale – Wysoka.

Od razu należy zastrzec, że wysoka nie znaczy bynajmniej nudna. Spektakl Pawła Kamzy – którego nikomu z naszych widzów przedstawiać nie trzeba, zatytułowany właśnie Wysoka Komedia, jest wprawdzie złożony z fragmentów dzieł Cypriana Norwida (m.in. Pierścień Wielkiej Damy, Promethidion, Za kulisami, Aktor), który zwykle kojarzy się nam ze wszystkim tylko nie z jasnością wyrazu i lekkością tonu – mimo wszystko jednak nie pozwoli nam zapomnieć, że mamy do czynienia z tworem komediowym. Postacie sceniczne to nie romantyczni herosi, bombardujący świat napuszonymi mowami; to ludzie podobni do nas, zanurzeni we współczesność, zmagający się z codziennymi troskami. Należy się liczyć z zaskoczeniem – ów mistyczny, powikłany Norwid może się okazać zdumiewająco przenikliwym obserwatorem rzeczywistości epoki, której nasz świat jest bezpośrednim następcą, kimś bardziej dla nas współczesnym niż niejeden żyjący dziś autor. To właśnie w czasach Norwida zaczęło się bowiem kształtować nowoczesne społeczeństwo. Patrząc na obraz ludzkości zawarty w jego dziełach, możemy się zatem wiele o sobie dowiedzieć i jednocześnie przekonać się, że nasze życie dręczą te same rozterki i wzbogacają podobne radości co przed przeszło stu laty.

Wierny Norwidowskim intencjom reżyser zdecydował się na rozegranie akcji w naszej rzeczywistości, w świecie XXI wieku. Komedia bowiem ma sens tylko wtedy, jeśli, wyśmiewając, w tej samej chwili otwiera nam oczy. Kiedy minie wesołość, pozostajemy mądrzejsi o to wszystko, co dotąd umykało naszemu zagubionemu w codzienności spojrzeniu. Robert Urbański