Dyskusja o nowym teatrze

Promocja "Notatnika Teatralnego"

Ukazał się nowy numer „Notatnika Teatralnego" Zapraszamy na promocję. Dyskusja: „Nowe pokolenie reżyserow w polskim teatrze - dlaczego jest stare?" otworzy 31 stycznia 2009 roku o godz. 16.00 w siedzibie Mediateki (Plac Teatralny 5) promocję wielkiego wydania „Notatnika Teatralnego".

Potrojny numer (668 stron) poświęcony jest w całości grupie młodych, trzydziestoletnich tworcow, ktorzy od paru sezonow silnie zaznaczyli się na teatralnej mapie Polski.

Po raz pierwszy przedstawiane są wspolnie sylwetki: Michała Borczucha, Natalii Korczakowskiej, Agnieszki Olsten, Moniki Pęcikiewicz, Wiktora Rubina, Moniki Strzępki i Michała Zadary. Kolejne spotkanie i dyskusja, tym razem pod tytułem: „Nowe pokolenie reżyserow - dlaczego jest nowe?" w siedzibie Instytutu Teatralnego 9 lutego o godz. 19.00.

Co w numerze? Ważne teksty tego zeszytu to wywiady z reżyserami i ich wspołpracownikami. Aktorzy, scenografowie, dramaturdzy czy kompozytorzy opisują charakter pracy z nowym pokoleniem reżyserow, a sami bohaterowie numeru deklarują założenia swojego teatru. Na końcu każdego rozdziału podajemy kronikę tworczości i wybor recenzji. Niezwykle ważna w tym numerze „Notatnika Teatralnego" jest rownież proba opisu młodego teatru.

Na wstępie Marzena Sadocha pisze: „W monoreligijnym państwie, po wielkich wyniesionych na ołtarze, ojcu Lupie i bracie Warlikowskim, przychodzi siedmiu wspaniałych. Nie są bandą pod jednym masztem, zakonem jednego wyznania, pokoleniem jednej idei".

Ale jak dowodzi Paweł Sztarbowski: „Tradycja to zagadnienie, ktore wyznacza myślenie o generacji najmłodszych reżyserow. Bo ich teatr to nic innego jak wypadkowa dotychczasowych wysiłkow reformatorskich" (Sceptycy teatralni). Wobec tego warto zastanowić się: «Dlaczego mieliby być pokoleniem? Dlaczego mieliby być inni od „młodszych zdolniejszych" czy „nowych niezadowolonych"?» (Joanna Derkaczew, Interface). Odpowiedzi szukamy w kolejnych rozdziałach: w Przybliżeniach między innymi rozmowa z Kingą Preis („Można pozwolić sobie na wszystko w ramach nowego odczytania danego utworu"; Małymi krokami), w Probach syntezy Krystyna Duniec dowodzi obecności we wspołczesnym teatrze założeń teatru Heinera Mullera („To z jego bezpośredniej inspiracji powstają być może spektakle, ktore zajmują się paradoksem kultury wspołczesnej [...]"; Nieobecny?), a Piotr Rudzki, w obszernym tekście przeglądowym, wskazuje zbieżności z teatrem Tadeusza Kantora (Witkacy Tadeusza Kantora). Nowe światło na teatr, w ktorym tworzą młodzi reżyserzy rzucają rozmowy w rozdziale System, gdzie między innymi znalazły się rozmowy z dyrektorami teatrow. W numerze ponadto: Krystian Lupa mowi o młodym teatrze («„Generacyjny owoc" jest czymś, co młode pokolenie pożera, przetrawia, zmienia się w tym procesie, dojrzewa do śmielszej intuicji czy protestu - i rodzi nową wersję».) oraz spektaklu Factory 2 (My Fucking Me). Kończymy numer o pokoleniu młodych reżyserow rozdziałem CDN, w ktorym zamieszczamy wywiad z debiutującym w poprzednim sezonie reżyserem Krzysztofem Garbaczewskim (Na czele barbarzyńskiego wojska). Nowy numer „Notatnika Teatralnego" (2008 nr 49-51) jest już dostępny w salonach Empik na terenie całego kraju i księgarni internetowej Prospero.

Spotkania promocyjne:

Wrocław 31 stycznia 2009, godz. 16:00 (Mediateka, plac Teatralny 5) Warszawa 9 lutego 2009, godz. 19:00 (Instytut Teatralny) Zapraszamy.

bilety:

wstęp wolny