koncentrator kultury wyciskamy 100% kultury z kultury - wyciskaj z nami!

Na naszych stronach internetowych stosujemy pliki cookies.

Korzystając z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień przeglądarki
wyrażasz zgodę na stosowanie plików cookies zgodnie z  Polityką Prywatności.

» ROZUMIEM I AKCEPTUJĘ
CO JEST GRANE - LIPIEC/SIERPIEŃ 2024 - nr 362GASTRO MIASTO 3NON SOLA SCRIPTA 2024Wieczory w Arsenale 2024KOMEDASIŁY PRZEPŁYWU BWA SIC
zmodyfikowano  7 lat temu

Otello

CO było GRANE - ARCHIWALNE TERMINY » » 60 460 wyświetleń od 9 maja 2012
  • 4 grudnia 2015, piątek
    » 19:00
  • 22 października 2015, czwartek
    » 19:00
  • 23 kwietnia 2015, czwartek
    » 19:00
  • 27 lutego 2015, piątek
    » 19:00
  • 1 grudnia 2012, sobota
    » 19:00
  • 11 maja 2012, piątek
    » 19:00

Giuseppe Verdi

  • reżyseria: Michał Znaniecki
  • libretto: Arrigo Boito
  • przekład: Aleksander Bardini
  • scenografia i kostiumy: Michał Znaniecki
  • kierownictwo muzyczne: Ewa Michnik
  • przygotowanie chóru: Anna Grabowska-Borys
  • reżyseria światła: Bogumił Palewicz
  • współpraca muzyczna: Bassem Akiki
  • asystent reżysera: Zofia Dowjat
  • asystent scenografa: Luigi Scoglio
  • asystent kostiumologa: Joanna Medyńska
  • dyrygent: Ewa Michnik

Otello, słynny bohater tragedii Szekspira i jednocześnie tytuł jednej z najwspanialszych oper wszechczasów. Giuseppe Verdi, niekwestionowany król włoskiej opery XIX wieku, swojego Otello ukończył w 1886 r., dając światu prawdziwe arcydzieło, wykonane po raz pierwszy w następnym roku na scenie mediolańskiej La Scali. Niemały udział w sukcesie utworu miał również librecista Arrigo Boito, utalentowany poeta i kompozytor operowy.

Otello to jeden z ostatnich triumfów włoskiego Mistrza, przynoszący zachwycającą syntezę jego stylu, zbliżającego się tutaj do niektórych założeń dramatu muzycznego Wagnera. Porywająca muzyka Verdiego, genialny pierwowzór literacki i świetne libretto pozwalają na nowo ujrzeć tragedię Desdemony i Otella, padających ofiarą intryg podstępnego Jagona. Tytułowa partia tenorowa uchodzi za najtrudniejszą w literaturze operowej, wymaga wielkiego, dramatycznego głosu, ogromne wymagania kompozytor postawił także przed dyrygentem, orkiestrą i pozostałymi śpiewakami. Szczyty późnoromantycznego teatru operowego.

zmodyfikowano  7 lat temu
przewiń ekran do początku stronyprzewiń ekran do początku strony

Wybierz kasę biletową:

ZAMKNIJ