MALARSTWO

BARBARA GUTEKUNST

Urodziła się w Radomsku, zmarła we wrześniu 2002 r. we Wroclawiu. W 1946 r. rozpoczęła studia w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Studiowała malarstwo w pracowni prof. Jerzego Fredkowicza, a scenografię u prof. Karola Frycza. W 1949 r. przeniosła się - wraz z mężem Włodzimierzem Gutekunstem (prof. zwyczajnym na Wydziale Prawa Administracji Uniwersytetu Wrocławskiego ) do Wrocławia i z tym miastem związała się na stale. Za całokształt działalności w Towarzystwie Miłośników Wrocławia, za propagowanie zabytków, została odznaczona w 1970 r. - Złotą Odznaką Zasłużony dla Dolnego Śląska, w 1974 r. - Odznaką Budowniczego Wrocławia, w 1977 r. - Odznaką Zasłużony Działacz Kultury, w 1978 r. - Złotym Krzyżem Zasługi i w 1985 r. - Złotą Odznaką Zasłużony dla Województwa Wrocławskiego i Miasta Wrocławia.

W 1949 r. rozpoczęła pracę jako scenograf w Teatrze Lalek we Wrocławiu, następnie w Teatrze Młodego Widza i w Teatrze Współczesnym, gdzie założyła i przez wiele lat prowadziła Galerię Plastyki. Po odejściu z pracy w Teatrze Współczesnym całkowicie poświęciła się malarstwu. Swoje doświadczenia w dziedzinie teatru, scenografii starała się przekazać młodzieży podczas wykładów w Państwowym Studium Kulturalno Oświatowym i Bibliotekarskim we Wrocławiu, w którym także wystawiała swoje prace.

Barbara Gutekunst należała do twórców nie ulegających modnym tendencjom, nie starała się nadążać za sezonowymi nowościami plastycznymi. Jej malarstwo było i jest bardzo własne, pozostające poza zbiorowymi fascynacjami współczesnej plastyki, a zmieniające się swoim rytmem. Obrazy przenoszą patrzącego w rzeczywistość, przetworzoną przez osobowość autorki. Nasycone refleksyjnością, kryją metaforyczne przekazy. Są to malarskie wizje twórcy obarczonego bagażem psychicznym, w którym to bagażu odnajduje się i owe ciężary objuczające nas wszystkich, indywidualnie ujawniające uczucia autorki. Jest w nich niepokój, drążący współczesnego mieszkańca Ziemi i ostra świadomość przemijania przemieszana z poczuciem czegoś nieuniknionego. Ale jest i warstwa doznań z potoczności codziennej, niekiedy reportażowo wymowna. (Krystyna Tyszkowska )

Wędrująca po wszystkich zakamarkach Polski i świata wszystkie swoje wrażenia, uczucia, doznania uwidaczniała na płótnach. Prawda obrazów Barbary Gutekunst jest prosta. Nie ma człowieka, który jest zawsze sobą. Pozostaje więc maska przebranie. Pozwala ona na przetrwanie wśród bliźnich. Jest w sumie zatratą samego siebie. Obrazy mimo całej rekwizytorni z kręgu rzeczy ostatecznych skłaniają przede wszystkim do zadumy nad własnym życiem. Właśnie życiem.

'Obrazy Barbary Gutekunst były malowane przeważnie w ciepłej gamie kolorystycznej. Odrębne pod tym względem, bo utrzymane w chłodnych tonach, są prace malowane głównie podczas letnich plenerów m.in. w Szczodrym, na których była stałym uczestnikiem, także komisarzem powyższych plenerów. W tych obrazach uwidoczniona jest malarskość samej natury, odmienianej przez kapryśną grę światła, bądź czyni ją tłem zamkowych ruin monumentalnych, podatnych nieuniknionemu wyrokowi rozkruszenia się, unicestwienia' (Krystyna Tyszkowska )

Ostatnia wystawa Barbary Gutekunst została zaprezentowana w Muzeum Regionalnym w Środzie Śląskiej w 1998 r. Cykl obrazów Ruiny zamków był poświęcony wielu już nieistniejącym, wspaniałym budowlom Dolnego Śląska.

Ekspresja i patos przemijania, uzewnętrzniające się w rozpadającej materii, ukazują działania czasu. Czy wola utrwalenia tego dramatu na płótnie jest tylko opowiadaniem? (Barbara Gutekunst 1993 r. )

Malarstwo artystki było prezentowane na wystawach krajowych i zagranicznych, m. in. w: Danii, Szwecji, Niemczech, Bułgarii i USA. Wiele prac znajduje się w zbiorach Biblioteki Narodowej im. Ossolińskich, Muzeum Historycznym we Wrocławiu i w innych muzeach w kraju, a także w zbiorach prywatnych, m.in. u Państwa Jaworskich w Lesznie, Pani Luttman w Essen, którzy kolekcjonowali obrazy Barbary Gutekunst.