WOLNA SCENA IMPROWIZACJI

W ostatnią sobotę stycznia w Klubie Autograf zainaugurowane zostaną cykliczne – odbywające się raz w miesiącu - spotkania pod hasłem „Wolna Scena Improwizacji”.

Wieczory mają być okazją do spotkania publiczności z tym rodzajem teatru, która ma dać możliwość czynnego udziału w procesie powstawania scenek. Poza wszystkim ma być okazją do wspaniałej zabawy i przeżycia niezwykłego, niepowtarzalnego wieczoru.

Wykonawcami będą członkowie Teatru Improwizacji „Improkracja”.

Teatr Improwizacji IMPROKRACJA to jedna z najprężniej działających grup impro na Dolnym Śląsku. W repertuarze zespołu znajdują się autorskie, długie formy fabularne, krótkie gry oraz eksperymentalne wynalazki, które ciężko zakwalifikować. Grupę tworzą aktorzy teatralni, kabareciarze oraz kobieta-mim – a wszystkich łączy improwizacja.

Skład „Improkracji”: Dobrosława Bela, Joanna Jóskowiak, Anka Wojtkowiak–Williams, Michał Gruz, Marcin Jeżewski, Artur Jóskowiak, Krzysztof Ryś, Tomasz Marcinko, Mateusz Płocha, Mateusz Skulimowski.

Teatr improwizowany (znany także jako impro) – to forma teatru tworzonego ad hoc, który powstaje spontanicznie, bez przygotowanego wcześniej scenariusza. We wszystkich formach improwizacji aktorzy tworzą dialogi i akcję w trakcie występu, bezpośrednio na scenie. Ogromną rolę gra w procesie tworzenia publiczność, która poddaje aktorom tematy scenek, ich założenia, określa często miejsce i czas akcji. Jest to więc forma teatru bardzo żywa, nieprzewidywalna i niepowtarzalna. Właśnie nieprzewidywalność tego rodzaju wydarzeń scenicznych nadaje się naturalnie na komedię i jest doskonałym sposobem na twórcze, niebanalne spędzenie czasu.

Na Zachodzie impro cieszy się ogromną popularnością już od lat pięćdziesiątych XX wieku. Początkowo traktowana jako ćwiczenie aktorskie, wstęp do budowania roli, szybko usamodzielniła się, stając się osobną formą teatru. Najczęściej ciąży ku gatunkowi komediowemu i przybiera postać następujących po sobie, krótkich scenek, bądź gier aktorskich. Reguły, wedle których toczyć się będzie kolejna scena, bądź gra podają publiczności aktorzy. Na przykład bardzo popularną grą jest „Tylko pytania”. Reguła tej gry określa, że dialog pomiędzy aktorami polega na zadawaniu pytań. Publiczność ustala temat dialogu i okoliczności. Jest także jurorem i wyłapuje błędy. Jeżeli aktor odpowie twierdząco, zbyt długo się zastanawia nad kolejnym pytaniem, bądź blokuje się, nie wytrzymuje napięcia emocjonalnego i w naturalnym odruchu zaczyna się śmiać, odpada z gry i jego miejsce zajmuje następny.

W Polsce od pewnego czasu coraz większą popularność zdobywają przedstawienia teatrów lub grup improwizacji. Członkowie tych grup prowadzą treningi, ćwiczą swój warsztat, doskonalą kreatywność i gotowość do natychmiastowego reagowania na zaistniałe warunki, a także starają się jak najbardziej zgrać ze sobą. Dzięki temu można już mówić o pewnego rodzaju profesjonalizmie. To osobna umiejętność aktorska, rodzaj pełnego otwarcia się na publiczność, często stojąca w opozycji do żmudnego, długotrwałego procesu budowania roli w teatrze dramatycznym.