Chrapliwy głos wydobywający się spod samych stóp dokucza niczym kac; to Ford Merkury model 56 z pękniętą rurą wydechową,tłumik,który o coś wyrżnął. To wrzask wykidajły w momencie zamykania baru,to głos podarowany przez Nowy Orlean.

                                                   TO TOM WAITS!

Tom Waits to postać kultowa: wokalista, poeta, kompozytor, instrumentalista,
aranżer, aktor - urodzony w Stanach Zjednoczonych w roku 1949. Stały adres zamieszkania – Los Angeles, Kalifornia.

Tom Waits to symbol amerykańskiego włóczęgi, legenda światowego undergroundu, miłośnik Burbona i kobiet, lecz także ekscentrycznego sposobu bycia i ciętego języka.

Muzyka Waitsa, to specjalna dźwiękowa przestrzeń, w której nie tylko słychać, ale i czuć – dym, kurz, opary alkoholowe. To muzyka pełna brudu, przypadkowego hałasu, a jednak doceniona przez poważną krytykę muzyczną. To muzyka w której nieustannie mieszają się wpływy rhythm and bluesa z jazzem z weillowską balladą, muzyką teatralną, wodewilową a niekiedy wręcz cyrkową.

Kazik Staszewski to postać kultowa: wokalista, poeta, kompozytor, instrumentalista, aranżer, aktor – urodzony w Polsce w roku 1963. Stały adres zamieszkania – Warszawa, Polska.

Kazik Staszewski – to najwybitniejszy artysta polskiej sceny rockowej, bard młodej polskiej inteligencji.

Nieokiełznaną, kameralną i mroczną twórczość Waitsa Kazik poukładał, zrytmizował i wzbogacił aranżacyjnie. Jego aranżacje nadały balladom Waitsa bardziej zdynamizowany charakter, bardziej rockowe, nasycone instrumentalizacją brzmienie.

Zmierzyć się z legendą Toma Waitsa to wydawać by się mogło zadanie karkołomne. Udało się to jednak Kazikowi Staszewskiemu.

Ocena zderzenia tych dwóch silnych twórczych indywidualności – Toma Waitsa i Kazika Staszewskiego – została przez dziennikarzy i fanów obu bardów okrzyknięta jako prawdziwe muzyczne wydarzenie!

„Aranżacje wszystkich osiemnastu zagranych tego wieczoru utworów zostały bardzo starannie i precyzyjnie przygotowane. Nie przewróciły oryginałów. Dzikie,nieokiełznane,ascetyczne w formie i snujące się piosenki Waitsa zostały raczej poukładane (…) Straciły może na tej typowej waitsowskiej psychodelii i „kakofonii”,ale zyskały bardziej balladowy charakter,nowe brzmienia,a momentami nawet bardziej gęste melodie (…) „ / Gazeta Wyborcza /

„Największe różnice zarysowały się jednak w sposobie śpiewania Staszewskiego. Waits podaje tekst „z wycofania”, jego barwa przesiąknięta jest knajpianym splinem o czwartej nad ranem przy ostatniej kolejce,wyczuwa się u niego charakterystyczny niepokój,pozorne znudzenie,czy pełne rezygnacji zmęczenie. Kazik natomiast każdą frazę atakuje,jest mocno zaangażowany. Zawsze w natarciu.” / Gazeta Wyborcza /

„To był oczywiście inny Waits. Zamiast jego charakterystycznie zachrypniętego głosu słyszeliśmy rozwibrowany głos Kazika z różną intensywnością poddający się dyscyplinie ballad.” / Rzeczpospolita /

Tom Waits po raz pierwszy udzielił zgody na przekłady swoich piosenek.

Ich wybór to przegląd najbardziej znanych utworów Waitsa, po raz pierwszy oficjalnie i za zgodą autora przetłumaczonych na język polski.

Przekłady zostały autoryzowane przez samego Toma Waitsa i współpracującą z nim Kathleen Brennan, a prawa autorskie przekazane firmie VIP – Production / Ewa Gil-Kołakowska / przez Jalma Music i Warner Poland.

Tom Waits i Kazik Staszewski

Dwie niezwykłe osobowości. Dwa bardzo odległe miejsca na Ziemi. Dwóch twórców różnych pokoleń. Dwie nieporównywalne poetyki. Dwa odrębne style muzyczne. Dwie indywidualne kreacje sceniczne. Co więc łączy tych Artystów? Niezależność. Niezależność jako wartość nadrzędna nad wszelkimi innymi wartościami. Niezależność jako sens życia, sens twórczości.

To niezwykłe spotkanie zaowocowało niezwykłą płytą – opowieścią o współczesnym czasie, w którym niezależność jest nieustannie wikłana w sieć tragicznych uzależnień i w którym Rozpacz płynie rzeką poprzez świat. Barwne muzyczne miniaturki zabierają słuchaczy w podróż do podziemnego świata, miejskiego i ulicznego życia, do świata frustratów, włóczęgów, nocnych marków, barowych filozofów i alkoholików egzystujących gdzieś na peryferiach społecznego mainstreamu. To podróż w głąb zakamarków ludzkiej duszy, tam gdzie podobno mieszka cała prawda o człowieku… Smog uliczny, zwariowani ludzie, szum samochodów, hałaśliwi sąsiedzi, zapchane, wypełnione tanim Burbonem bary, puby bez piwa, miasteczka gdzie mieszka