3_2_1

Nowa architektura w Japonii i Polsce

Najważniejszym wydarzeniem obchodów dziesięciolecia Centrum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha była wystawa polskiej i japońskiej architektury. Na wystawie zaprezentowano publiczności przykłady najnowszej polskiej i japońskiej architektury. Celem koncepcji wystawy było pokazanie dokonań wybranych architektów, którzy w momencie budowy "Mangghi" rozpoczynali swoje zawodowe kariery.

Do udziału w wystawie zaproszono dziesięć polskich i jedenaście japońskich pracowni, z których każda zaprezentowała dwa zaprojektowane przez siebie obiekty (w tym przynajmniej jedna realizację).

Wystawa obejmuje projekty:

ADH architects, Jun Aoki & Associates, Archistudio Studniarek + Pilinkiewicz, Atelier Bow-Wow, Shigeru Ban Architects, Bulanda i Mucha Architekci, C+A,Coelacanth and Associates, Grupa 5, HS99 Herman i Śmierzewski, Ingarden & Ewy Architekci, Kengo Kuma & Associates, KWK Promes architekci, Biuro Projektów Lewicki Łatak, Maćków Pracownia Projektowa, medusa group, MIKAN, Office of Ryue Nishizawa, nsMoonStudio Nawara Szultk, Kazuyo Sejima + Ryue Nishuzawa/SANAA, Takao Shiotsuka Atelier, Tezuka Architects

Tytułowe "3" to łańcuch artystycznych inspiracji, który doprowadził do powstania centrum: jego pierwsze ogniwo to fascynacja Japonią Feliksa Jasieńskiego i stworzenie przez niego obszernej kolekcji sztuki japońskiej na przełomie XIX i XX wieku; kolejne to zauroczenie dziełami zbioru, jakiego doświadczył młody Andrzej Wajda, które sprawiło, że po latach przeznaczył nagrodę "Kyoto Prize" na budowę jego siedziby; wreszcie trzecie to gest wybitnego japońskiego architekta Araty Isozakiego, który zainspirowany ideą centrum, podarował stworzony przez siebie projekt budynku.

"2" oznacza budowanie na "ruinach". Ostatnie dziesięciolecie było ciekawym okresem w architekturze obu krajów. W Polsce - ostatnia dekada to czas budowania nowego państwa i gospodarki na ruinach poprzedniego systemu. W Japonii czas ten charakteryzują ruiny, pozostawione przez upadek "przegrzanej" gospodarki okresu bubble economy.

Wreszcie "1" to spotkanie - czyli wystawa i towarzyszące jej seminarium. Mają one być próbą zainicjowania pokoleniowej dyskusji o kondycji współczesnej architektury i być kolejnym polsko-japońskim międzykulturowym spotkaniem w łańcuchu zdarzeń zapoczątkowanym w końcu XIX wieku.

Pomimo że ścieżki, którymi podążają architekci w obu krajach są trudne do porównania, tak jak różne są ich tradycje i kultura budowania, organizatorzy mają nadzieję, że uda się stworzyć swoisty portret generacji twórców, która przez najbliższe lata będzie kształtować obraz architektury obu krajów oraz ukazać zjawiska zachodzące w Polsce i Japonii w ciągu ostatniej dekady. Liczą też na to, że uda się przełamać hermetyczny sposób prezentowania architektury w Polsce, tak by ekspozycja była czytelna także dla odbiorcy spoza ścisłego grona architektonicznego. Temu służyć będzie odejście od schematu prezentowania plansz na rzecz stworzenia atrakcyjnej formy przestrzennej, jak również prezentacja modeli budynków oraz filmów.