W zbiorowej świadomości istnieje pojęcie ogrodu nauk i sztuk, w którym manifestuje się siła ludzkiego intelektu i ducha. Ogród ten jest równie stary jak sama ludzkość – humanistyczne i przyrodnicze nauki potwierdzają, że od momentu gdy z mroków historii wyłonił się człowiek, pojawił się on jako indywiduum racjonalizujące, ale i estetyzujące rzeczywistość, czyli również rozstrzygające między tym, co konieczne i wieczne, a tym, co przygodne i skończone.

Gdyby przyjrzeć się panoramie ogrodu sztuk, trzeba by stwierdzić, że nie sytuuje się on jako autonomiczna część ludzkiego świata, czyli kultury, oraz nie cechuje go treść homogeniczna i monokulturowa. Jawi się jako nieograniczona precyzyjnie wytyczonymi granicami wyspa na bezkresnej kwietnej łące kultury. Na jego obrzeżach lub już poza nimi sytuują się trudne do dostrzeżenia w pierwszym oglądzie jego manifestacje odrębne, niemające precedensu, bywa że i rebelianckie. Być może dzieje się tak dlatego, że gospodarzami tych enklaw są nieodrodne dzieci Absolutu, dodajmy dzieci jego szczególnej troski, w które ów Absolut (jak twierdził Platon) „wstępuje i oni w zachwyceniu wszystkie te piękne poematy mówią […] Nieludzkie są owe poematy i nie od ludzi pochodzą, ale boskie są i od bogów”. O ile to szczególne twórcze rozpłomienienie ducha z natury rzeczy dotyczy, a przy-najmniej powinno dotyczyć, wszystkich artystów i każdej ich twórczości, o tyle cechą umożliwiającą wyodrębnienie z ogrodu sztuk niektórych jego mieszkańców jest szczególny rodzaj tego aktu entuzjazmu, czyli właśnie permanentnej dyspozycji i determinacji w wdrażaniu tegoż rozpłomienienia ducha w obszar praktyki artystycznej.

Adekwatnym terminem tłumaczącym i uzasadniającym tę twórczą determinację wydaje się być pojęcie imperatywu – niewzruszonej i niepodlegającej dyskusji reguły wynikającej z intelektualno-emocjonalnych założeń artystycznych, ideowych, a niekiedy i moralnych, bo wiążących w etycznej sferze postępowania. Formułowany na wiele sposobów w odniesieniu do indywidualnej strategii arty-stycznej, chociaż nie odnosi do powszechnego obowiązku etycznego, to jednak zawsze wskazuje na konieczność jego spełniania nawet wbrew chęciom człowieka, a więc i twórcy zaangażowanego w realizację artystycznej misji.

Ideą przyjętą przez kuratorów wystawy Imperatyw jest zaprezentowanie dokonań sześciu oryginalnych postaw twórczych, z których niektóre znalazły swoje trwałe miejsce w historii sztuki współczesnej, ale także autorów, których dokonania artystyczne wykazują zdeterminowaną ideowo twórczość, która miała już szansę na pozytywną weryfikację. Widzowie wystawy będą mieli sposobność spotkania się z kreacjami artystycznymi zrealizowanymi w różnorodnych materiach i technikach plastycznych, a więc w rysunku, rzeźbie, tkaninie, szkle, obiektach przestrzennych oraz w realizacjach fotomedialnych i ekranowych.

Artyści: Andrzej P. Bator, Łukasz Berger, Łukasz Gierlak, Wacław Szpakowski, Stach Szumski, Igor Wójcik

Kuratorzy: Mirosław Jasiński, Manfred Bator

Miejsce: Galeria Miejska we Wrocławiu, ul. Kiełbaśnicza 28, Wrocław

Godziny otwarcia: od poniedziałku do piątku w godzinach 10:00-18:00 w soboty w godzinach 12:00-16:00 Wstęp do Galerii Miejskiej we Wrocławiu jest BEZPŁATNY

Organizator: Galeria Miejska we Wrocławiu Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

Projekt jest dofinansowany z Budżetu Województwa Dolnośląskiego.