„Czarne na czerni” jest kontynuacją działań artystycznych z okresu dziesięciu lat pracy nad cyklem „Puste pełne”, oscylujących wokół czasu i przestrzeni oraz ich wzajemnych relacji. W procesie od lat szukam zależności tych sił, zderzając je ze sobą. Interesuje mnie to, co znajduje się POMIĘDZY, to, co jest niewerbalne, to, co jest konceptualnym odniesieniem i abstrakcyjnym obrazem. Czas i przestrzeń w tym procesie nie są zbudowane z gotowych definicji – są to twórcze poszukiwania nieodkrytych czy całkowicie nieujawnionych warstw, nowych znaczeń czasu i przestrzeni, ich jedności na wcześniej nieznanych polach.

Energia, czas i przestrzeń w mojej sztuce są całkowicie uwolnione od mozolnych schematów – projekty artystyczne zdają się być własnymi wszechświatami, indywidualnymi czasoprzestrzeniami, często zderzającymi naszą codzienność z ich unikalnością. Sztuka opanowuje przestrzeń, jednak dla widza tworzy przejście energetyczne od stanu bycia do stanu wzmożonej wrażliwości.

Słowa, wersy Tadeusza Różewicza dają nam możliwość dotknięcia niemożliwego. Poeta i malarz, mimo że używają zupełnie innych narzędzi, spotykają się na tym samym metafizycznym poziomie.