O MAŁYCH KINACH NA DOLNYM ŚLĄSKU | spotkanie z Lechem Molińskim i Jerzym Wypychem | film w kinie DCF

Zapraszamy na wrocławską premierę książki "Te wszystkie Raje, Zrywy i Jutrzenki. O małych kinach na Dolnym Śląsku" Lecha Molińskiego i Jerzego Wypycha, która ukazała się w lipcu nakładem Wydawnictwa Warstwy. Spotkanie z autorami odbędzie się w Dolnośląskim Centrum Filmowym, czyli w dawnym Kinie Warszawa, o którym książka również wspomina. Rozmowę poprowadzi Magdalena Barbaruk.

Dokładnie sto trzydzieści lat od pierwszej płatnej projekcji z udziałem kinematografu braci Lumière zachęcamy do sięgnięcia po publikację, która powstała z prawdziwej miłości do kina. Spotkanie w DCF-ie to okazja, by rozsiąść się w kinowym fotelu i posłuchać opowieści o małych kinach na Dolnym Śląsku oraz – co równie tu ważne – o miłości do sal kinowych. Po rozmowie wspólnie z autorami książki będzie można obejrzeć film dokumentalny „100 lat w kinie” w reżyserii Pawła Łozińskiego (na seans obowiązują bezpłatne wejściówki, które można będzie odebrać w dniu wydarzenia w kasach kina DCF).
• czas: 18 września (czwartek), 18.00
• miejsce: Dolnośląskie Centrum Filmowe, sala Lalka

plan wydarzenia:

• 18.00 – SPOTKANIE AUTORSKIE z Lechem Molińskim i Jerzym Wypychem wokół książki "Te wszystkie Raje, Zrywy i Jutrzenki. O małych kinach na Dolnym Śląsku" (Wydawnictwo Warstwy). Prowadzenie: Magdalena Barbaruk. Wstęp wolny

Podczas spotkania będzie można kupić książkę.

Transmisja online: na profilach Facebook Wydawnictwa Warstwy, Wrocławskiego Domu Literatury, Wrocławia Miasta Literatury i Dolnośląskiego Centrum Filmowego

• 19:30 POKAZ FILMU 100 lat w kinie reż. Paweł Łoziński | 1995
Bezpłatne wejściówki do odbioru w kasach kina DCF

O KSIĄŻCE
Teksty Lecha Molińskiego są nie tylko ważnym materiałem na temat funkcjonowania małych kin w miejscowościach takich jak Bystrzyca, Dzierżoniów, Lubań, Lubomierz, Raciborowice, Twardogóra, Złotoryja, ale też relacją z miłości do sal kinowych i ich niepowtarzalnej atmosfery. Warstwie tekstowej towarzyszy esej fotograficzny Jerzego Wypycha, który w swoich poszukiwaniach wizualnych pokazuje uniwersalność oraz wielozmysłowość doświadczenia kinowego. Cały materiał zdjęciowy został zebrany na Dolnym Śląsku, wewnątrz i w pobliżu obiektów kinowych odwiedzanych podczas pracy nad książką. Prezentowane fotografie nie stanowią jednak prostej ilustracji opisywanych miejsc. W swojej równoległej narracji starają się raczej w sposób niezależny interpretować napotkane historie, utrwalając jak najwięcej z całokształtu ich ulotnej materii. Bardzo ważna książka dla wszystkich miłośników i miłośniczek filmu, Dolnego Śląska, historii i sal kinowych. Tych, których już nie ma i tych, które powstaną.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.

O AUTORACH

Lech Moliński - dziennikarz, animator kultury, wykładowca Warszawskiej Szkoły Filmowej. Współzałożyciel i prezes Wrocławskiej Fundacji Filmowej. Był dyrektorem artystycznym Międzynarodowego Festiwalu Filmów Dokumentalnych „Okiem Młodych” i Festiwalu Filmowego SPEKTRUM. Współtwórca projektów: Polish Cinema for Beginners, MIASTOmovie, Kinematograf Wrocławski, Spółdzielnia Kinowa Ołbin i Dolnośląskie Spacery Filmowe. Publikował w mediach internetowych i drukowanych. Laureat wielu nagród, wyróżnień i stypendiów. Współautor książki Nikt nie woła, każdy pamięta. Filmowy Dolny Śląsk (2022) oraz Te wszystkie Raje, Zrywy i Jutrzenki. O małych kinach na Dolnym Śląsku (2025). Mieszka we Wrocławiu.

Jerzy Wypych - fotograf, twórca wideo oraz projektant graficzny. Ukończył kulturoznawstwo na Uniwersytecie Wrocławskim i mediację sztuki na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Od 2016 roku konsekwentnie rozwija autorski sposób dokumentacji przestrzeni, wydarzeń muzycznych, festiwali filmowych i wystaw. Tworzy na pograniczu reportażu i kreacji. Równolegle realizuje artystyczne i komercyjne projekty fotograficzne, graficzne oraz filmowe. Na stałe związany z Wrocławską Fundacją Filmową oraz Zakwas Studio. Współpracuje z artystami, instytucjami kultury, organizacjami pozarządowymi oraz społecznościami lokalnymi. Ponadto zajmuje się projektami fotograficznymi, które oscylują wokół etnografii wizualnej, relacji przestrzennych i pamięci krajobrazu. Współautor książki Nikt nie woła, każdy pamięta. Filmowy Dolny Śląsk (2022) oraz Te wszystkie Raje, Zrywy i Jutrzenki. O małych kinach na Dolnym Śląsku (2025).

O PROWADZĄCEJ
Magdalena Barbaruk - zajmuje się kulturową sprawczością literatury, jej wpływem na sposoby życia jednostek, wspólnot oraz przestrzeń. Prowadzi badania w Hiszpanii oraz w krajach Ameryki Południowej, głównie w Chile. Autorka książek Długi cień Don Kichota (Kraków 2015), Sensy błądzenia. La Mancha i jej peryferie (Kraków 2018) i nominowanej do Nagrody im. Marcina Króla monografii Ruch Amereidy (Gdańsk 2024). Jej ostatnia książka poświęcona jest działalności tzw. „Szkoły z Valparaíso", która połączyła architekturę, poezję z misją dekolonizacji Ameryki. Profesorka UWr, dyrektorka Instytutu Kulturoznawstwa UWr, członkini Rady Programowej Akademickie Centrum Badań. Ex-centrum Olgi Tokarczuk (UWr) oraz redakcji czasopisma „Konteksty. Polska Sztuka Ludowa".

O FILMIE

Wypowiedzi kinomanów o ich „przygodzie” z kinem polskim: ulubione filmy, gwiazdy, wpływ kina na życie.
W filmie Pawła Łozińskiego bardzo wiekowi, nieco od nich młodsi i całkiem młodzi widzowie wspominają swe przeżycia związane z kinem i polskimi filmami. A na dowód, że wszystko to rzeczywiście dokładnie utrwaliło się w ich pamięci, realizator sięga po fragmenty filmów, o których mówią. Od jeszcze niemego „Meira Ezofowicza”, po „Psy” – przez m.in. „Trędowatą”, „Halkę”, „Kanał”, „Popiół i diament”, „Zezowate szczęście”, „Żywot Mateusza”, „Rejs”, „Barwy ochronne”, „Amatora” i „Przypadek”. Uderza zakończenie dokumentu. Oto młoda dziewczyna lubi, kiedy w filmie ciągle coś się dzieje, a ona może utożsamić się z dziewczyną gangstera. A za chwilę kilkuletni chłopczyk przekazuje kamerze swoje pragnienie: chciałby zobaczyć film mądry, w którym nikt nikogo nie zabija. Czy to pocieszający prognostyk na przyszłość?