"Nikt (nie) spotyka Nikogo" - spektakl Aleksandry Kugacz-Semerci i Mertcana Semerci

W językach polskim i angielskim

Czas trwania: 60 min | 16+

www.bilety.grotowski-institute.pl

Bilety: 30/40 PLN

Bilet Nasz Wrocław: 20 PLN 

Istniejemy w istnieniu Innych. Zakładając, że TY istniejesz, zyskujemy pewność istnienia JA.

Nawet gdy TY zamieniasz się w NIEGO/NIĄ. Nawet gdy tego nie zauważamy. Nawet gdy nie jesteśmy już w stanie odróżnić TY od ONA/ON.

Jesteśmy fragmentami własnych historii, które sobie nawzajem opowiadamy. Historii tworzonych w głowach, które wciąż zasypiają obok siebie, lecz zawsze śnią osobno.

Czy potrzebujemy drugiej, stale obecnej osoby — świadka naszego istnienia, umierania i zapominania — aby potwierdzić i urzeczywistnić własną tożsamość? Nasze nieustanne odchodzenie.

Wychodzimy.

Idziemy do kolejnego TY. Idziemy do kolejnego NIEGO/NI. Do innego miasta. Do innego życia.

Na inną planetę. Do innego świata.

Odchodzimy…

Zostajemy w poczekalni, zatrzymani przez chaos, który nigdy nie zrodzi gwiazdy.

Porażeni własnymi myślami, jakbyśmy podczas banalnej czynności wymiany żarówki chwycili nieosłonięty przewód pod napięciem — ze strachu przed wieczną ciemnością.

Ale dopóki światło się świeci, planujemy wyjść.

Wyjść z Innego, z jego życia, z jego słów, z jego historii.

Samotność jest jak ulicznica — daje ci krótki śmiech i chusteczkę, by otrzeć łzy.

Ona jest inna. Jest tylko moja. On jest taki jak ja. Spotkanie z innym nie jest już konieczne. Tylko nikt nie spotyka nikogo. Tylko nikt nie próbuje spotkać nikogo tutaj.

Gdzie naprawdę kończy się człowiek? Czy tam, gdzie zaczyna się drugi? Czy dla potwierdzenia i niejako urzeczywistnienia własnej tożsamości potrzebny jest nam inny, stale obecny człowiek, który jest świadkiem naszej egzystencji, naszego umierania i zapominania? Duński dramatopisarz Peter Asmussen pokazuje relację z drugim człowiekiem, partnerem, otartą z konkretu, wyróżnia próbę porozumienia, kiedy wspomniane w sztuce fakty zdają się nie mieć znaczenia, a służą jedynie ukazaniu tego, co jest właściwą treścią dramatu – niemożności porozumienia. Owa niemożność porozumienia – brak, pustka – powtarzana jest i odmieniana przez wszystkie przypadki.

Bohaterowie nieustannie zadają sobie pytania o to, kim są i czy przypadkiem nie są brani za kogoś innego. Można odnieść wrażenie, że w niektórych sytuacjach jest to rodzaj gry, kuszenia czy też perswazji, aby osiągnąć własne cele, często jednak zdaje się być dramatyczną próbą potwierdzenia własnego istnienia.

To nasz głos w sprawie coraz powszechniejszej alienacji człowieka, stawiający zarazem zagadkowe pytanie o cenę rozwoju społeczeństwa, w którym żyjemy, w którym „nikt nie spotyka nikogo”. Asmussen snuje futurystyczny obraz rozwoju cywilizacyjnego, który odbywa się we współczesnych laboratoriach, gdzie prawa natury zastąpione są technologią, na której ufundowano nowe warunki bytowania. Warzywa rosnące bez korzeni, bez kontaktu z ziemią symbolizują nową jakość życia jednostki ludzkiej pozbawionej trwałych fundamentów, nie przywiązanej do własnej pamięci.

Oświetlenie jest proste i efektowne, podkreśla intensywność bezpośrednich konfrontacji twarzą w twarz, chybionych spojrzeń oraz wzajemnych przywołań w chwilach, gdy postacie poruszają się w przestrzeni, w której pamięć już przeminęła – oszałamiające. Dynamika władzy między obojgiem performerów jest upiornie potężna: rywalizują o dominację, by następnie powrócić do swojej współzależności i potrzebie intymności, jednak intymność bezpowrotnie wygasła.

Recenzja z Edinburgh Fringe, opublikowana 7 sierpnia 2024, autorstwa Natashy Higdon