7 pudełek (premiera) - Festiwal Teatru na Faktach POZIOM ZERO

Premiera spektaklu Tomasza Borczyka i Carlosa Tuñona

„7 pudełek” to intymny, angażujący publiczność spektakl o pamięci zapisanej w przedmiotach, przeprowadzkach i trudnej sztuce odpuszczania. Punktem wyjścia jest historia Tomasza Borczyka, performera i współreżysera, który zredukował swoją przeszłość do siedmiu pudeł pozostawionych w rodzinnym domu przed wieloletnią emigracją. Spektakl zostanie zagrany tylko siedem razy. Podczas każdego pokazu Tomasz, z pomocą publiczności, będzie musiał rozstać się z jednym pudełkiem. To opowieść o rzeczach, które przechowują nasze biografie, i o tym, co tracimy – albo odzyskujemy – gdy uczymy się zapominać.

Z tłumaczeniem na Polski Język Migowy, tłumaczenie: Agata Mazieńczuk, Elżbieta Resler

Z napisami dla niesłyszących, przygotowanie i wyświetlanie napisów: Robert Maniak

Z pętlą indukcyjną

Z audiodeskrypcją w wykonaniu Magdaleny Lange

Przedprzewodnik z opisem przestrzeni

Na miejscu można skorzystać z miejsca wyciszenia i słuchawek wygłuszających

Budynek dostępny w obszarze poruszania się

Reżyseria: Tomasz Borczyk, Carlos Tuñón

Dramaturgia: Tomasz Borczyk

Pomysł: Carlos Tuñón

Obsada: Tomasz Borczyk, Dzianis Kushniarou, Paweł Mizia, Maja Błęka Wideo i konsultacje scenograficzne Małgorzata Kot

Kompozycja ścieżki dźwiękowej: Vaz Oliver

Asystent reżyserii i produkcji, tłumacz: Tomasz Żurek

Reżyseria świateł: Daniel ‘Qman’ Kuźma

Tomasz Borczyk jest aktorem i reżyserem teatralnym do niedawna mieszkającym i tworzącym w Madrycie. Ukończył Królewską Szkołę Sztuk Dramatycznych (RESAD) w Madrycie oraz European Theatre Arts w Rose Bruford College w Londynie. Zadebiutował na scenie grając Tadzia w operze „Śmierć w Wenecji” w Teatro Real (2014, Madryt). W latach 2016–2018 był członkiem międzynarodowego zespołu Bred in the Bone Theatre Laboratory, z którym działał na terenach Anglii, Walii i Francji. Wielokrotnie uczestniczył w warsztatach aktorskich prowadzonych przez Johna Strasberga. W 2018 roku założył kolektyw teatralny Noche de Camaleones. W swoich spektaklach poszukuje nowych form wejścia w relację z widzami, podważenia oczekiwań względem tego, czym jest doświadczenie teatralne i zacierania granicy między fikcją a rzeczywistością. W psychodelicznym dramacie rodzinnym „Sny Ruperta” (2021, Madryt) zaprasza widzów do samodzielnej eksploracji przedstawionego świata za pomocą immersji, instalacji i bezpośredniego spotkania z aktorami. Z kolei będący refleksją nad wolną wolą i zdrowiem psychicznym „Random man” (2023, Madryt) ma rozgałęziającą się dramaturgię, bazującą na koncepcji przypadku. Wydarzenie „Wolelibyśmy nie grać Bartleby’ego” (2024, Theatre El Umbral de Primavera, Madryt) odtwarza rzeczywisty proces adaptacji teatralnej słynnego opowiadania Hermana Melville’a, podczas którego wszyscy aktorzy opuścili projekt. Pod koniec 2025 roku projekt Borczyka „Hermes” (przygotowywany wraz z Carlosem Tuñónem), został wybrany w naborze na spektakle organizowanym przez Komunę Warszawa. Realizowane przez Instytut Grotowskiego „7 pudełek” będzie jego debiutem na polskiej scenie.

Carlos Tuñón jest dyrektorem artystycznym kolektywu [los números imaginarios], który od 2013 roku zaskakuje publiczność nietypowymi formatami swoich dzieł, realizowanymi według formuły „klasyczny tekst, współczesna strategia”. Może to być immersyjna wersja „Don Juana” w formie całonocnego spaceru po średniowiecznym miasteczku Alcalá de Henares, inscenizacja„Hamleta”, w ramach której publiczność dzieli się na Klaudiuszy, Horacjów, Ofelie i Gertrudy, by wspólnie z aktorem grać bez skrótów całą tragedię Szekspira albo „Król Lear”, zrealizowany z udziałem osób z chorobą Alzheimera. Teatr Carlosa Tuñóna kładzie nacisk na doświadczenie osóby zasiadających na widowni (zarówno indywidualne, jak i wspólnotowe) oraz na dezaktywowanie kojarzonych z teatrem automatyzmów i oczekiwań. Jego projekty często eksperymentują z koncepcją czasu. Dla przykładu: kolektyw [los números imaginarios] podpisał umowę z salą teatralną El Umbral de Primavera na wystawienie „Czekając na Godota” w… 2060 roku. Oprócz własnej twórczości Carlos Tuñón zajmuje się edukacją oraz wsparciem artystycznym innych zespołów, artystów i artystek.