Wieczne rodeo, reż. Anna Karasińska

Materią „Wiecznego rodeo” są ciała, głosy, impet i wysiłek. Czerpiąc z logiki widowiska sportowego, koncertu i cyrku, performerzy poddają swoje ciała zadaniom, które uruchamiają przepływ intensywności pomiędzy nimi, a widzami. Emocje stają się tu zadaniem, konkurencją, ale i wspólnym wydarzeniem. Przechodzą z ciała do ciała, rozluźniając potrzebę interpretacji i pozostawiając widza przede wszystkim w doświadczeniu.

Co się dzieje, gdy emocje przestają być czymś prywatnym, a stają się wspólnym? Gdy ciało balansuje pomiędzy tym, co popędowe i zwierzęce, a tym, co metafizyczne; pomiędzy tym, co przeżywane, a tym, co ujawniane – także przed samym sobą? Raz próbujemy utrzymać się na grzbiecie własnej natury, innym razem pozwalamy się jej ponieść. Wysiłek utrzymania równowagi staje się jednocześnie próbą odnalezienia harmonii z czymś większym niż jednostkowe doświadczenie.

„W trakcie pracy skupiam się przede wszystkim na tym, jakie doświadczenie mają mieć widzowie i jak je osiągnąć. Moje prace nie są spektaklami, ani przedstawieniami, raczej wydarzeniami rozgrywającymi się tu i teraz, ich zadaniem jest intensywnie oddziaływać, a nie opowiadać historię. Buduję sytuacje, w których ludzie mogą pominąć teatralną konwencję i naprawdę się widzieć – wchodzić ze sobą w energetyczną żywą interakcje. Dlatego każda moja praca jest do pewnego stopnia opowieścią o samym spotkaniu, i tak samo było w teatrze Pantomimy." – Anna Karasińska.