Wszystkie kierunki błądzenia

Wszystkie kierunki błądzenia

Kuratorka: Katarzyna Zahorska

Organizatorzy: Dolnośląskie Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych & Muzeum Współczesne Wrocław

Muzeum Współczesne Wrocław | plac Strzegomski 2

25 września - 30 grudnia 2026 // wernisaż 25 września o 19:00

Artystki i artyści: Adam Abel, Jan Jaromir Aleksiun, Olaf Brzeski, Anna Bujak, Wojciech Doroszuk, Miłosz Flis, Maciej Kasperski, Stanisław Kortyka, Piotr C. Kowalski, Romuald Kutera, Olga Lewicka, Witold Liszkowski, Michał Marek, Eugeniusz Minciel, Dominik Podsiadły, Marlena Promna, Tomasz Ryndak, Konrad Smoleński, Anna Szewczyk, Radek Ślany, Czesław Wiącek, Maja Wolińska, Barbara Zworska-Raziuk

Wystawa Wszystkie kierunki błądzenia jest prezentacją najnowszych nabytków Dolnośląskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych zestawionych z obiektami stanowiącymi trzon budowanej od 2004 roku kolekcji.

Ekspozycja podąża za porządkiem rozważań niemieckiego filozofa i socjologa Byung-Chul Hana, autora słynnego zbioru tekstów Społeczeństwo zmęczenia i inne eseje. Wychodzi ona od namysłu nad aktualnymi społecznymi, kulturowymi i cywilizacyjnymi problemami (życie w dyktacie przyspieszenia, zalew produktów, treści i możliwości, cyfrowy reżim wymuszający hiperwidoczność, nadmiarowa komunikacja rodząca dezinformację, zatarcie granic pomiędzy prawdą i imitacją czy w końcu wyparcie potrzeby duchowości dogmatem przyjemności) i dopełnia się w refleksji nad obszarem indywidualnych, tożsamościowych zmagań.

Zgromadzone na wystawie dzieła, osadzone w kontekście tytułowego błądzenia, tworzą narrację oscylującą wokół dwóch przeciwstawnych sobie, choć wyrastających ze wspólnego rdzenia, strategii poruszania się w dzisiejszym świecie. Pierwsza z nich określa autogenny, ciągle przyspieszający, pozbawiony ciągłości i logiki ruch, napędzany znamiennym dla epoki hiperprodukcji i hiperkonsumpcji przymusem nadaktywności i wydajności. Druga manifestuje się w niespiesznym, obserwacyjno-kontemplatywnym ruchu, pozwalając mu ujawnić swój poznawczy, duchowy i twórczy potencjał. Obie te strategie łączy brak określonego celu i kierunku, różni je natomiast otwarcie na poszukiwanie sensu w realizowanej drodze.