koncentrator kultury wyciskamy 100% kultury z kultury - wyciskaj z nami!

Na naszych stronach internetowych stosujemy pliki cookies.

Korzystając z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień przeglądarki
wyrażasz zgodę na stosowanie plików cookies zgodnie z  Polityką Prywatności.

» ROZUMIEM I AKCEPTUJĘ
CO JEST GRANE - styczeń 2021 - nr 321
zmodyfikowano  8 lat temu

Odczarowanie

CO było GRANE - ARCHIWALNE TERMINY » » 9 723 wyświetleń od 8 stycznia 2008
  • od: 22 lutego 2008, piątek
    do: 30 marca 2008, niedziela

Wystawa zbiorowa

"Odczarowanie"

Inspiracją dla zrealizowanego na przełomie września i października 2007 roku w Zielonej Górze projektu „Odczarowanie” była lokalna historia. W latach 1652-1669 na terenach dzisiejszej Zielonej Góry miały miejsce jedne z najgłośniejszych w tej części Europy procesy o czary. W ciągu kilkunastu lat za domniemane kontakty z diabłem torturowano i zabito 13 kobiet. Wydarzenia te stanowiły pretekst dla ukazania rozbieżności między historią a zmitologizowanymi i okrojonymi wersjami pamięci o niej. Pamięci faktów, które uległy procesowi oswojenia czy wręcz infantylizacji, zapełniając ciepły i wygodny obszar baśni i mitu, w którym niewygodne treści zastąpione zostały łatwą do zaakceptowania uproszczoną legendą.

Uczestniczący w akcji „Odczarowanie” artyści dotknęli obszaru zbiorowej (nie)pamięci, przywołując na nowo zdarzenia sprzed trzech stuleci, prowokując, przynajmniej częściową rekonstrukcję pamięci i weryfikację uładzonego mitu. Projekt stanowił próbę odpowiedzi na pytanie, na ile czas i wyobraźnia modyfikują naszą wizję historii i w jaki sposób zdeformowana postać pamięci funkcjonuje w społecznej świadomości.

Idea

Przywołane podczas „Odczarowania” zagadnienia dotyczące historii, która wydarzyła się siedemnastowiecznych realiach miasta Grünberg (dzisiejszej Zielonej Góry), stały się inspiracją dla kontynuowania refleksji nad wymiarami funkcjonowania samej pamięci i procesów jakim podlega we współczesności: postawienia pytania, co tak naprawdę możemy dziś wiedzieć o przeszłości.

Wizja minionych wydarzeń składana jest z fragmentów archiwów, strzępków wspomnień przekazywanych nam przez przodków, pozostawionych przez nich budowli i pomników. W tych świadectwach zawarte są losy ludzi, historie społeczności i miejsc. Na ile jednak jesteśmy w stanie weryfikować te źródła. Czyją pamięcią posługujemy się, mówiąc o przeszłości? Jej wizja, zmodyfikowana wielokrotnymi przekazami, interpretacjami, jednostkowymi i grupowymi wspomnieniami, relacjami nakładających się obrazów i odczuć, nigdy nie może być ani obiektywna, ani jednolita. Nie jest to już pamięć, ale rodzaj post-pamięci, pamięć zapośredniczona przekazami lub ich brakiem. Zapytać zatem można, w jaki sposób przeszłość, do której faktycznie nie mamy dostępu o tyle, że nie możemy jej realnie doświadczyć, a która poddana była wielokrotnym przetworzeniom w czasie, istnieje dla nas współcześnie. Co stanowi o jej, zapisanym w naszej świadomości, charakterze? Pytania te nabierają szczególnego znaczenia, gdy zadamy je w kontekście konkretnego miejsca, przestrzeni, w której pamięć historii i jej świadectwa są przechowywane. Takim charakterystycznym obszarem dla refleksji nad przeszłością są tereny tak zwanych „ziem odzyskanych”; należy do nich Zielona Góra, gdzie rozpoczął się projekt „Odczarowanie”, ale może jeszcze wyraźniej Wrocław, którego historia niemal naturalnie kojarzy się z wielością nakładających się na siebie obrazów minionego czasu. Powojenna historia tych miejsc wyznacza przynajmniej dwa obszary pamięci; z jednej strony zapisany jest w nich nadmiar pamięci oficjalnej; służącej podkreślaniu tożsamości odzyskanej, czy raczej sankcjonowanej na nowo w zmienionych warunkach powojennej rzeczywistości, z drugiej strony widoczny jest jej niedobór - obszary pamięci należące do dawnego miasta zostały wyparte lub zastąpione nowymi konstrukcjami.

Wrocławska kontynuacja rozpoczętego w zielonogórskim BWA przedsięwzięcia, nie będzie odwoływać się do jednej opowieści, ale do wielości wymiarów mówienia o minionym czasie. Przedmiotem projektu będzie refleksja nad mechanizmami rządzącymi pamięcią przeszłości, postawienie pytania, w jaki sposób owa pamięć, czy raczej post-pamięć istnieje we współczesnej świadomości, zarówno zbiorowej, jak indywidualnej. Jak historia bywa kreowana, manipulowana i wypierana.

Prace zebrane na wystawie ukazać mają zagadnienia pamięci i historii jako jak najbardziej żywy i aktualny dziś dyskurs współczesności, również w kontekście specyficznego miejsca, jakie zajmuje na mapie historii Wrocław.

artystki/artyści:

Paweł Althamer

Tomasz Bajer

Anna Baumgart

Bogna Burska

Rafał Jakubowicz

Jerzy Kosałka

Tomasz Kozak

Robert Kuśmirowski

Anka Leśniak

Joanna Rajkowska

Aleka Polis

Sędzia Główny (Karolina Wiktor, Aleksandra Kubiak)

Krzysztof Wałaszek

zmodyfikowano  8 lat temu
przewiń ekran do początku stronyprzewiń ekran do początku strony

Wybierz kasę biletową:

ZAMKNIJ