„Ifigenia” to spektakl o świecie zatrzymanym w bezruchu — o chwili tuż przed decyzją, która zmieni wszystko. Postaci funkcjonują w stanie ciągłego zawieszenia – między bezruchem a oczekiwaniem, ciszą a nadchodzącą katastrofą – co podkreśla atmosfera bezwietrznej stagnacji i narastającego napięcia. Narracja splata klasyczne motywy – konflikt obowiązku i miłości, przeznaczenia i wolnej woli, ofiary i władzy – z elementami absurdu i realizmu magicznego.

Chcemy zachęcić widzów do refleksji na temat współczesnego doświadczania tragedii: nie jako wielkiego, heroicznego wydarzenia, lecz procesu rozgrywającego się w relacjach międzyludzkich, w języku, w pamięci oraz w naszych ciałach. Nasze spotkanie z antykiem przypomina bardziej badanie morfologii istnienia niż próbę,,wytłumaczenia’’. Nie zależy nam, aby wyjaśniać mit o Ifigenii, ale aby skłaniać mit, by pomógł wyjaśnić nam nasze życie, co kończy się jedynie tym, że brniemy w jeszcze większą nieskończoność tajemnic. Wątpimy…

Jaka jest różnica pomiędzy ciałem heroicznym a ciałem fizjologicznym?

Czy w ustach Panów tego świata lepiej brzmi,,złożyć w ofierze’’ czy,,krwawy mord’’?

Czy klątwy istnieją naprawdę? A może są to tylko drobne rysy, które zadane nam przez innych, rozdajemy dalej. A te powielane i zapętlane po wielokroć stają się zarazem otwartą raną jak i narzędziem zbrodni.

Centralną osią dramaturgiczną spektaklu jest decyzja Agamemnona, dowódcy achajskiego wojska, o złożeniu ofiary z córki. Jeśli się zgodzi – wiatr wróci, a wojska, które do tej pory wstrzymane bezwietrzem stały w aulidzkim porcie, w końcu wyruszą na zdobycie Troi.

Zabić córkę, by rozpocząć wojnę i zabijać dalej – kto by miał wątpliwość – a jednak – wszystko co dobre, od ptaków pochodzi – czy kiedyś możliwy będzie świat, który nie rządzi się logiką ofiary i nie ulega potrzebie ciągłego pędu?

Poezja splata się tutaj z codziennością, a intymność z debatą publiczną. Cisza, powracający motyw ptaków, wody i bezwietrzna atmosfera oczekiwania stają się metaforą świata, w którym decyzje dojrzewają powoli, lecz ich konsekwencje są nieodwracalne. Postaci jednocześnie grając swoje role próbują się z nich wyzwolić, negocjując granice między losem a wolą. W tej sztuce nie ma ani złych, ani dobrych charakterów, są ludzie.

Język sceniczny oprócz słowa opiera się na działaniach ruchowych, choreografiach, fragmentach quasi-rytualnych oraz scenach codzienności, które kontrastują z patosem antycznego tekstu.

Absurd narodził się z porównania ludzkich potrzeb z nierozumnym milczeniem świata.

Albert Camus

Premiera: 6 marca 2026 r.