LUDZIE SIĘ ZMIENIAJĄ reż. M. Kmiecik

Ktoś pracuje. Ktoś idzie do pracy. Ktoś wraca z pracy. Ktoś nie wraca z pracy. Ktoś zabiera pracę do domu. Ktoś pracuje w domu. Ktoś pracuje w domu, ale nie swoim. Ktoś wraca do domu rodziców, by powiedzieć im coś bardzo ważnego. Ktoś nie wraca do domu rodziców, by nie musieć im mówić czegoś ważnego. On kocha ją. Ona kocha jego. On jej nie. Ona kocha ją. On kocha siebie. On siebie nie. Ona siebie nie. On jej nie. On kocha ją, ale nie wie, jak to okazać. Ona kocha jego, ale nie wie, jak to okazać. On kocha jego, ale on go nie. Ona się martwi. On się martwi. Ona jest martwa.

Wszyscy bez wyjątku chcą dobrze i przeważnie są dla siebie raczej mili, a gdy nie wiedzą, co powiedzieć, nie mówią nic.

 „Ludzie się zmieniają” to melodramat na miarę drugiej dekady dwudziestego pierwszego wieku, to farsa, to komedia romantyczna, to egzystencjalna tragedia.

Michał Kmiecik