Emigracja | Uroczysty toast z poczęstunkiem przed spektaklem

Emigracja do Londynu to doświadczenie wielu Polaków. Szczęście lub pech sprawiły, że Malcolm również podzielił ten los. Wraz z nim wpadamy w wir wydarzeń w nieznanym świecie – z dala od domu, bliskich i oswojonej codzienności. Nowej rzeczywistości nie brakuje barw, przygód i – raz zabawnych, a raz mrożących krew w żyłach – zwrotów akcji. Bohater nie wie, jak znaleźć pracę lub jak zdobyć mieszkanie, co prowokuje serię nieprzewidywalnych incydentów i spotkań. Malcolm niemal na każdym kroku, fortunnie bądź nie, nawiązuje znajomości i relacje z ludźmi, którzy wikłają go w dziwne interesy, angażują w prywatne sprawy i wciągają do swojego życia. Wszystko dzieje się w towarzystwie muzyki i dźwięków, które nie cichną; w zawrotnym tempie i rytmie wyznaczanym przez kolejne miejsca: rynek małego miasteczka w Dni Agrestu, autokar na trasie do Londynu, parking tirów, czyli szkołę życia, pełne zakamarków pulsujące miasto. Bohater – jak wielu z nas w nowych sytuacjach i miejscach – zadziwiając samego siebie, dowiaduje się, na co jest gotów, gdy niczego nie można przewidzieć.

Spektakl to zaproszenie do podróży przez wspomnienia, nieoczywiste miejsca i w towarzystwie różnych ludzi: od Romana – kolekcjonera zabawkowych kolejek, a raczej (o ile nie chce się zarobić lampy na ryj) „modeli kolekcjonerskich”, po profesorka prowadzącego krąg dialogu w londyńskim squacie. Inscenizacja łotrzykowskiej powieści to okazja do zanurzenia się w zaskakujących, nieraz groteskowych, wydarzeniach płynących z nurtem wartkiej akcji. Przygody bohatera, choć mogą wydawać się banalne lub prozaiczne, nikogo nie pozostawią obojętnym, bo opowiedziane są w sposób pełen lekkości i autoironii, a co najważniejsze – z otwartością i ciekawością wobec drugiego człowieka.

„Emigracja” to również interesujące zderzenie ze stereotypami, które jednocześnie jest ich przełamaniem. Malcolm, nawet jeśli korzysta ze skojarzeń, gdzie jedna cecha implikuje kolejne, to jednocześnie od razu ten schemat rozbraja. Potrafi zajrzeć pod kliszę i dostrzec żywego człowieka w całej jego złożoności: wraz z trudnościami, słabościami i marzeniami, zawsze zadając sobie pytanie, co może myśleć, czuć i co przeżył.