POWRÓT

JERZY ŁUKOSZ

Jerzy Łukosz urodził się w 1958 roku we Wrocławiu. Z wykształcenia germanista (praca dyplomowa i doktorska o dziennikach Tomasza Manna). Prozaik i eseista, dramatopisarz, tłumacz. Napisał m.in. powie¶ci Afgański romans (1997), Jedno życie, czyli Wędrówka dusz (1997), Szczurołap z Ratyzbony (1999) oraz ksi±żki o literaturze polskiej i niemieckiej. W 1990 roku otrzymał nagrodę literack± im. Stanisława Piętaka. Jest autorem dramatów Tomasz Mann (1995), Dwa ognie (1995), Grabarz królów (1997), Huptmann (2001) i innych. Sztuka Tomasz Mann, grana w teatrach: Polskim w Bydgoszczy, Ochoty w Warszawie i Starym w Krakowie, została przełożona na sze¶ć języków (niemiecki, angielski, rosyjski, czeski, węgierski i norweski). W roku 2000 nakładem krakowskiej Księgarni Akademickiej ukazał się zbiór utworów Jerzego Łukosza zatytułowany '¦mierć puszczyka i inne utwory' (1997), zawieraj±cy m.in. Powrót. Poemat dramatyczny proz±. Prapremiera Powrotu odbyła się w Teatrze im. J. Słowackiego w Krakowie w adaptacji i reżyserii Pawła Mi¶kiewicza.

Powrót Jerzego Łukosza to tekst o emocjonalnym trudzie powrotu do ¶wiata dzieciństwa, ¶wiata pierwszych marzeń, gdzie wszystko odkrywaniem było i przygod±. Paweł - bohater Powrotu, jak każdy z nas zostawił ¶wiat dzieciństwa, uciekł z niego by stać się dorosłym. Dom, matka, ojciec, wuj, pierwsza miło¶ć s± dla niego jak ze starych fotografii, funkcj± pamięci, w której czas się zatrzymał. Teraz przyszedł moment powrotu, czas konfrontacji rzeczywistego z tym co wyobrażone. Kim jest matka, ojciec, Halina, wuj - kim jest on sam. Paweł wraca z nadziej±, że ten ¶wiat nada mu utracon± równowagę, zakorzeni go w rzeczywisto¶ci. Wymarzył sobie ten swój dom, wykarmił go tęsknot±, a czas poprzestawiał w tym ¶wiecie akcenty, zmienił proporcje. Jak spotkać się z matk±, która pokazywała ¶wiat, kiedy ona jest teraz dorosł± kobiet±, jak±¶ obc±, jak±¶ dziwn±, jak na nowo dotykać Halinę, która kiedy¶ uczyła go czym jest miło¶ć, kiedy Halina k±pie się z koz±, jak rozmawiać z wujem który uczył my¶leć, kiedy wuj martwy, jak rozmawiać z ojcem, skoro ojca nie zna. I wszyscy tu cos udaj±, matka Penelopę, ojciec Odysa, wuj - zalotnika, a może Ducha z Hamleta, tak czy inaczej wuj martwy, Halina - czekaj±ca i więdn±ca stara panna, udaje Ofelię i Paweł jakby Hamlet. Wielko¶ć mitu przyłożona została do zgrzebnego fartucha, do kryminalnej afery ¶mierci wujka, do żałobników siorbi±cych kawę, dmuchaj±cych w chusteczki jak w puzon, do wiejskiego ko¶cioła i do ojca fanatyka. I wszystko to jakie¶ wsiowe, jakie¶ prza¶ne i wszyscy tak się kokosz±, moszcz± w tym ¶wiecie, w swoich rolach, w swoich mitach. Jak do tego wrócić, skoro to nie przystaje do tego, co przechowywane było we wspomnieniach, jak z tego uciec. Ale najpierw trzeba odkryć prawdę - jak umarł wujek.' Reżyser