Wegetarianka

Autor: Han Kang

Reżyseria: Paweł Miśkiewicz Tłumaczenie: Justyna Najban-Miller, Choi Jeong In Adaptacja, dramaturgia: Joanna Bednarczyk Scenografia i kostiumy: Barbara Hanicka Malarstwo, bodypainting: Krzysztof Mężyk Muzyka: Rafał Mazur Choreografia: Anna Obszańska Wideo, światło: Marek Kozakiewicz Asystentka kostiumografki: Maria Mordarska Asystentka kompozytora: Julia Dyga Inspicjent: Iwona Cieślik Producentka: Izabella Oleś

Zespół muzyczny: Rafał Mazur (geomungo) Tomek Przetacznik (gitara elektryczna) Kuba Nowak (perkusja)

występują: Dominika Bednarczyk, Lidia Bogaczówna, Oliwia Durczak, Karolina Kazoń, Natalia Strzelecka, Alina Szczegielniak, Marcin Kalisz, Karol Kubasiewicz, Paweł Smagała, Jerzy Światłoń, Adam Wietrzyński, Tomasz Wysocki, Krzysztof Zarzecki, Agata Jędrzejczak (Tancerka (gościnnie)), Magdalena Malik (Tancerka (gościnnie))

Polska prapremiera "Wegetarianki" w dniu 4 grudnia 2025 jest poprzedzona otwarciem 18. Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska Komedia

Co popycha człowieka do tego, by wyrzec się siebie – ciała, języka, gatunku? Skąd bierze się potrzeba zniknięcia – nie tylko jako gestu odmowy, ale też rozpaczy, która nie znajduje już żadnej innej formy wyrazu? Wegetarianka noblistki Han Kang to opowieść o buntowniczce, której bunt nie przyjmuje formy głośnego krzyku, lecz rozgrywa się w ciszy i niedomówieniach. Wycofując się z życia społecznego, rodzinnego i cielesnego bohaterka dąży całkowitego zanegowania gatunkowej przynależności. Pragnie stać się drzewem. Próba przeobrażenia się w roślinę staje się formą sprzeciwu wobec przemocy, płci, języka i ludzkich pragnień.

Podążając za trzyczęściową strukturą powieści, twórcy sięgają po różne języki – ruch, obraz, video. W miarę, jak bohaterka odcina się od świata coraz bardziej, rozpada się też język. Słowa ustępują miejsca obrazom i ruchowi. Wspólnie z dramaturżką Joanną Bednarczyk, malarzem Krzysztofem Mężykiem, choreografką Anną Obszańską oraz zespołem aktorskim Paweł Miśkiewicz spróbuje zbliżyć się do postawy radykalnej odmowy – odmowy, która w przeciwieństwie do biernego „wolałbym nie” kopisty Bartleby’ego, staje się aktywnym gestem sprzeciwu wobec przemocy świata, próbą wyrwania się z jego opresyjnych struktur – nawet za cenę unicestwienia samej siebie. Czy milczenie jest formą protestu? Czy zniknięcie jest gestem politycznym? Czy gatunkowe przeobrażenie może być formą ratunku z piekła antropocentryzmu?