Pan Tadeusz

Autor: Adam Mickiewicz

Reżyseria: Wojtek Klemm Opracowanie tekstu, dopisane sceny: Sandra Szwarc Opracowanie tekstu, dramaturgia: Tomasz Cymerman Scenografia: Magdalena Gut Kostiumy: Mirek Kaczmarek Reżyseria świateł: Michał Grabowski Multimedia: Natan Berkowicz Muzyka: Ola Rzepka Choreografia: Anna Maria Krysiak Asystent reżysera: Szymon Król Asystentka kostiumografa: Natalia Zabdyr-Jamróz Asystentka producenta: Maria Janik Inspicjent: Anna Wójcicka Producent: Bartosz Jelonek

występują: Agnieszka Judycka-Cappuccino (Rejent), Karolina Kamińska (Zosia), Marta Konarska (Telimena), Natalia Strzelecka (Asesor, Płut), Tomasz Augustynowicz (Klucznik Gerwazy), Mateusz Bieryt (Ksiądz Robak), Vitalik Havryla (Tadeusz (gościnnie)), Marcin Kalisz (Chłop), Tomasz Międzik (Kapitan Ryków, Generał Dąbrowski), Marcin Sianko (Hrabia), Wojciech Skibiński (Sędzia), Tomasz Wysocki (Tadeusz Wojski)

Każdy z nas zna pierwsze wersy inwokacji otwierającej Pana Tadeusza. Litwa jest ojczyzną Adama Mickiewicza, którą poeta stracił niczym zdrowie. Wspominając ową Litwę, pierwsze co przychodzi poecie do głowy, to przepiękne pola uprawne. Czy jednak zajmują go w ogóle historie ludzi, którzy te pola uprawiali? Pan Tadeusz już w tytule jest wyraźnie poświęcony historii szlachty; opowiada przecież historię ostatniego szlacheckiego zajazdu. Epopeja narodowa zdaje się w ogóle nie zauważać innego świata. Dla kogo jest więc pisana? Co my – współcześni – mamy właściwie wspólnego z historią wiecznie kłócących się szlachciców; historią, która kończy się kontraktowym ślubem czternastoletniej dziewczynki z tytułowym „Panem”? Czego dziś tak naprawdę ta historia uczy? I właściwie o czym jest? Mamy ją podziwiać czy nienawidzić?