krisis – z gr.: rozstrzygnięcie, punkt zwrotny, moment, w którym coś domaga się uwagi

Przemiany otwierają scenę eksperymentalną Groteski i prowadzą widzów na rozgrzane słońcem wykopaliska archeologiczne. Skwar. Kończąca się woda. Sprzęt, który zawodzi. Zespół funkcjonujący w wyraźnej hierarchii: profesor, jego żona, młodsi badacze, którzy mają „robić swoje”. Bezowocna praca trwa, a czas płynie nieubłaganie.

To, co miało być badaniem przeszłości, stopniowo zaczyna dotyczyć teraźniejszości. Coś pęka w relacjach, w strukturze zespołu, w samej opowieści. Narracja układa się jak archeologiczny profil: warstwa po warstwie odsłania kolejne napięcia i przesunięcia. Realistyczne sceny przechodzą w działania performatywne, rytm pracy zamienia się w partyturę ruchu i dźwięku, która coraz wyraźniej wymyka się ustalonemu porządkowi.

Fragmenty Metamorfoz Owidiusza powracają jak refren. Mit nie jest ilustracją, lecz soczewką, przez którą oglądamy współczesność. Historie mitologicznych przemian rezonują z tym, co dzieje się tu i teraz.

Każda z postaci znajduje się w innym momencie swojego życia. Każda inaczej reaguje, gdy dotychczasowy układ przestaje działać. Jedni kurczowo trzymają się przypisanych ról, inni próbują je przekształcić.

To opowieść o chwili przejścia, punkcie zwrotnym, w którym nic nie jest ostateczne, a zmiana niekoniecznie wymaga decyzji - wydarzy się tak czy inaczej, ale można próbować ją przyspieszyć, spowolnić, nadać mu kierunek, ale nie sposób go zatrzymać.

Przemiany są opowieścią o chwili przejścia, o punkcie zwrotnym, w którym nic nie jest ostateczne.

Czego się dowiemy, gdy odsłonimy kolejną warstwę?

Spektakl Przemiany to teatr formy, ruchu i dźwięku, które stają się podstawowym językiem narracji. Scenografia jest minimalna, co pozwala na obserwację: z jednej strony widzimy świat zewnętrzny, skierowany ku ziemi i artefaktom a z drugiej - relacje i małe zmiany zachodzące między postaciami.