Wyzwolenie

Autor: Stanisław Wyspiański

Reżyseria: Maja Kleczewska Dramaturgia: Grzegorz Niziołek Scenografia, światło: Justyna Łagowska Kostiumy: Konrad Parol Wideo: Krzysztof Garbaczewski Choreografia: Kaya Kołodziejczyk Muzyka: Cezary Duchnowski Opracowanie wokalne: Mateusz Bieryt Przygotowanie wokalne: Mateusz Bieryt, Zuzanna Skolias-Pakuła Efekty kaskaderskie: Tadeusz Widomski Konsultacje kaskaderskie: Tomasz Maziarz Inspicjent: Marcin Stalmach Producent: Bartosz Jelonek Asystent reżyserki: Piotr Trzęsowski Asystentka wokalna: Sara Bieryt Asystentka scenografki: Hanna Kłopocka Asystentka producenta: Oliwia Adamowicz Stażystka scenografki: Yura Kocik konsultacje aerial hoop: Dorota Michalik

występują: Tomasz Augustynowicz (Karmazyn / Chór / Erynia), Mateusz Bieryt (Konrad / Konrad VII / Maska VIII/ Konrad XIX / Chór), Lidia Bogaczówna (Prezes / Maska XIV / Mówca / Aktorka / Chór / Erynia), Krzysztof Głuchowski (Reżyser), Dorota Godzic (Konrad IX / Maska X / Chór / Erynia), Mateusz Janicki (Samotnik / Konrad VI / Geniusz / Chór / Erynia), Paweł Smagała (Samotnik / Konrad VI / Geniusz / Chór / Erynia), Agnieszka Judycka-Cappuccino (Maska XVI / Konrad XVII / Chór / Erynia), Marcin Kalisz (Prymas / Maska XV / Chór / Erynia), Karolina Kamińska (Konrad XV / Chór / Erynia), Karolina Kazoń (Muza / Konrad VIII / Konrad XVIII / Chór / Erynia), Martyna Krzysztofik (Konrad II / Konrad XIII / Konrad XIV / Maska XIX / Chór / Erynia), Tomasz Międzik (Stary Aktor), Wojciech Skibiński (Kaznodzieja/ Maska VI / Chór / Erynia), Natalia Strzelecka (Maska IX / Konrad XI / Chór / Erynia), Anna Syrbu (Hestia / Konrad X / Chór / Erynia), Rafał Szumera (Przodownik / Konrad III / Maska VII / Maska XVIII / Aktor / Chór / Erynia), Marta Waldera (Maska III / Chór / Erynia), Tomasz Wysocki (Reżyser / Hołysz / Maska XI / Maska XVII / Chór / Erynia), Katarzyna Zawiślak-Dolny (Maska II / Konrad XII / Chór / Erynia)

Po wspaniałych Dziadach i Weselu reżyserka Maja Kleczewska zamyka narodowy tryptyk Wyzwoleniem Stanisława Wyspiańskiego. Ponownie dokładnie w 123 rocznicę prapremiery wracamy do zmagań z polskim mitem, z polskością i tym, co w niej straszne, bolesne i – czasami – naznaczone optymistycznym pojęciem nienawiści. Bo przecież nienawidzimy się wzajem. I to wcale nie musi być nasze najgorsze złe.

Na wielką, pustą scenę znowu wejdzie więc Konrad, by burzyć stary, skostniały teatr, by oglądać Polskę współczesną i współczesnych Polaków, by spierać się z maskami, walczyć z Geniuszem, odpierać Erynie i by… wyzwalać. Od czego? Z kogo? Co?