Zużyte wszystko Albo Witkacjada

na motywach dramatów Witkacego: „Szalona lokomotywa”, „Kurka wodna”, „Bzik tropikalny” oraz „Sonata Belzebuba”

Czy można stworzyć coś nowego w świecie, w którym wszystko już było?

Pewien artysta próbuje. Problem w tym, że żyje w rzeczywistości, która zdaje się zużywać wszystko, zanim jeszcze zdąży się to wydarzyć. Obrazy, idee, historie — wszystko zostało już wymyślone, opowiedziane i powtórzone. Indywidualność stała się towarem, niezwykłość konwencją, a nawet tropikalne piekło nie potrafi już nikogo porządnie przerazić. Jest po prostu trochę tandetne.

Edgar nie może już być artystą, bo rzeczywistość nie potrzebuje kolejnych artystów. Nie potrafi jednak również przestać nim być. Tworzenie jest dla niego jednocześnie obsesją, przekleństwem, miłością i jedynym sposobem istnienia — wartością, dla której gotów jest poświęcić życie wielu ludzi. W tym strzelić w głowę własnej narzeczonej. W poszukiwaniu własnego głosu pozwala wtłaczać się w kolejne role, wciąż marząc o jednym: by wreszcie odnaleźć coś naprawdę własnego. Nawet jeśli miałoby to istnieć tylko przez krótką chwilę i zakończyć się straszliwą katastrofą na skalę całej ludzkości.

„Zużyte wszystko Albo Witkacjada” to opowieść o kryzysie twórczej tożsamości, o niemożności bycia sobą w świecie pozbawionym indywidualizmu i o paradoksie artysty, który nie potrafi tworzyć, ale nie potrafi też żyć bez tworzenia.

Punktem wyjścia jest Witkacy — fragmenty czterech dramatów przenikają się, zmieniają znaczenia i układają w nową, szkatułkową konstrukcję. To nie tyle opowieść o bohaterach poszczególnych dramatów, ile próba zbudowania z ich szczątków świata jednego człowieka.

Spektakl to formalny eksperyment. Widz, który dołączy do naszego tropikalnego piekła, powinien przygotować się na doświadczenie estetyczne, nie mające nic wspólnego z linearną fabułą. Twórcy stworzyli kolaż scen muzycznych, tanecznych oraz dramatycznych mający na celu oddanie konceptu witkacowskiej Czystej Formy — niespaczonej nadmiernym racjonalizowaniem. Właśnie dlatego spektakl polecamy przede wszystkim widzom, którzy wiedzą, że teatr nie zawsze należy rozumieć — tym razem należy go przede wszystkim poczuć.

Zapraszamy. Niech żyje sztuka. Vomito negro.