CHODZĘ

Artur Tajber 2005

Prezentacja galeryjna cyklu akcji zrealizowanych przez autora w otwartej przestrzeni w roku 2005, w miastach (Belfast, Derry, Nowy Jork i Tel Aviv) i na wyspach Rathlin i Lygra. Cechą większości z nich (wszystkie, z wyjątkiem performance Grounwork na wyspie Lygra) była anonimowość i realizacja poza kontekstem artystycznym – nie były anonsowane publicznie, nie towarzyszyły im żadne formy reklamy czy komentarza odnoszącego się do sztuki.

Dokumentacji tych akcji towarzyszy kilka zapisów performance zrealizowanych w tym samym okresie czasu w galeriach (transit gallery w Hamilton, 1313 Gallery w Toronto, Void Gallery w Derry, Chaschama i FusionArts Museum w Nowym Jorku, Center for Contemporary Art w Tel Avivie). Mają one inną formę i posługują się innym językiem, lecz oba rodzaje aktywności mają podobną genezę i nawzajem się inspirują. Zestawienie to jest jednak podporządkowane wcześniej sygnalizowanemu problemowi, a dokumentacja akcji galeryjnych jest w tym przypadku użyta wyłącznie jako komentarz. Wszystkie prace realizowane przez autora w ostatnich latach (od roku 1996 włącznie) przynależą do cyklu poszukiwań opatrzonych wspólnym tytułem WALK’MAN. Ich punktem wyjścia jest systematyczna obserwacja zjawisk towarzyszących człowiekowi w trakcie przemieszczania się w uregulowanej przestrzeni – głównie w przestrzeni miasta. Przestrzeń cywilizowana, lokowana, budowana na osiach dróg, ulic, znakowana w miejscach ich zbiegów, jest w tym samym stopniu śladem historii człowieka, co podstawą - ograniczeniem i inspiracją – jego bieżącej i przyszłej aktywności. Poruszanie się w przestrzeni cywilizowanej odnosi się zarówno do chodzenia, wędrowania, przechodzenia, jak i do czynności imaginacyjnych i intelektualnych.

Przekaz artystyczny realizowany w nawiasie galerii i w przestrzeni 'nieartystycznej“ mają dzisiaj odmienny charakter. Tradycyjna rola sztuki, która przez stulecia była zintegrowana z architekturą i przestrzenią publiczną – zanikła. Działanie artystyczne realizowane poza do tego przeznaczonym miejscem, nie wyróżnione anonsem lub komentarzem, jest dzisiaj nierozpoznawalne. Równocześnie jest jednak postrzegane, odbierane i często komentowane, tyle, że poza artystycznym kontekstem. Fakt ten, oraz jego wykorzystanie, niezmiernie mnie interesują.

Koordynator: Dominik Kuryłek