Wieje

LETNI FESTIWAL MAŁYCH FORM TEATRALNYCH

TEATRU BAGATELA SCENA NA SAREGO 7

Monodram Sebastiana Pawlaka

Teatr im. Wojciecha Bogusławskiego

Reżyseria, wiersze – Michał Siegoczyński

Śpiew, wybór i układ utworów – Sebastian Pawlak

Aranżacje, komputer – Olgierd Futoma

Akordeon – Milena Suś-Strapko

Stylizacja – Bogna Rząd

Wizualizacja – Robert Zakrzewski

Połączenie odległych klimatów muzycznych – od folkowego brzmienia Voo Voo z elementami jazzu, rocka i bluesa, przez nietypowy hip-hop Fisza, dźwięki Świetlickiego, aż do marszowych rytmów Fogga stworzyło bardzo ciekawy projekt sceniczny. Smaku całości dodają nowe aranżacje Olgierda Futomy, ożywione akordeonowym brzmieniem i efektami wizualnymi.

Sebastian Pawlak wykonawca recitalu Wieje otrzymał nagrodę specjalną jury 44. Kaliskich Spotkań Teatralnych, nagrodę dziennikarzy akredytowanych na 44. KST, drugą nagrodę na Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Jednego Aktora WROSTJA we Wrocławiu oraz zaproszenie na Międzynarodowy Festiwal Teatralny MALTA w Poznaniu. Spektakl powstał w ramach Sceny Inicjatyw Aktorskich.

Premiera – kwiecień 2004

Czas trwania spektaklu: 60 minut

Recenzenci o spektaklu

Nosowska, Fisz, Osiecka, Świetlicki, Fogg – ta eksperymentalna mieszanka twórczości wydawała się nie do połączenia. Sebastian Pawlak zaprezentował wrażliwą interpretację tekstu i muzyki w recitalu Wieje.

Trudność polegała na połączeniu odległych klimatów muzycznych – od folkowego brzmienia Voo Voo z elementami jazzu, rocka i bluesa, przez nietypowy hip-hop Fisza, barowe nieprzysiadalne dźwięki Świetlickiego, aż do marszowych rytmów Fogga. Zamiast polepionych dźwięków powstał ciekawy projekt sceniczny. Nowe aranżacje Olgierda Futomy, ożywione akordeonowym brzmieniem (Milena Suś-Strapko) i efektami wizualnymi (Robert Zakrzewski) zapewniły wielokodowy przekaz. Recital wzbogacono o elementy choreograficzne Anny Wytych, wiersze Michała Siegoczyńskiego i stylizację Bogny Rząd. Najważniejszy jednak pozostał aktor.

W wykonaniu Sebastiana Pawlaka nie dziwi gorzki tekst Nosowskiej O nas, przekonująco brzmią słowa szpetnych czterdziestoletnich, a sentymentalny facet delikatniejący na kacu wzbudza współczucie i politowanie.

Aktor zaproponował indywidualny odbiór piosenek. Eksponując człowieka i jego (swoje?) emocje, pokazał nas samych we współczesnym świecie. Jest w nim miejsce na śmiech i łzy, trwałe uczucia i nagłe rozstania, sens i bezsens, prawdę i kłamstwa. Pretekstem do rozważań może stać się zwykła kanapa, szkolna kreda czy imitacja świetlistego ekranu komputera. Ważne, by zdobyć się na krytyczny dystans i odrobinę autoironii, zejść na drugi plan, podobnie jak aktor, zajmujący czasem obrzeża sceny. Wykrzyczane nie podlizuję się żadnej publiczności! znajduje potwierdzenie w przypuszczeniu: Pewnie zapomną, że tu byłem. Wieje i rozwiewa, ale refleksja pozostaje.

[Grażyna Cicha, Życie Kalisza, 27/28.04.2004]

Zaintrygował też monodram Sebastiana Pawlaka Wieje i rozwiewa. Ciasna sala jednego z nocnych klubów była idealnym miejscem do pokazania bardzo osobistej, opartej na świetnie ze sobą zestawionych tekstach piosenek (m.in. Nosowskiej, Myslowitz, Fisza, Osieckiej) opowieści o młodości, samotności, zagubieniu. Bardzo charakterystyczne aktorstwo Pawlaka, ciekawy wokal, przygrywający melancholijnie akordeon i projekcje starych zdjęć na ścianach stworzyły świat balansujący na granicy intymności i potrzeby upublicznienia. Autoironia i niepewność wpisana w ten krótki spektakl nie pozwoliły mu osunąć się w banalny aktorski ekshibicjonizm i sentymentalizm, tak często towarzyszący podobnym projektom.

[Teatr, nr 7-8, 2004]