Dziady

Adam Mickiewicz

To tu - 102 lata temu - wystawionio nasz narodowy arcydramat po raz pierwszy. Prapremiera Dziadów odbyła się na scenie Teatru im. J. Słowackiego (wówczas Tetaru Miejskiego) w Krakowie 31 października 1901 roku. Po raz pierwszy na ziemiach polskich wystawiono wówczas dramat w całości. Autorem inscenizacji, scenografii i projektów kostiumów był Stanisław Wyspiański.

W roku 2001, w sto lat od prapremiery, Maciej Sobociński pokazał tu jedną z części Dziadów, poświęconą Obrzędowi. Następnie kolejnie wybitni interpretatorzy Wielkiej Improwizacji odgrywali jej fragmenty: Gustaw Holoubek, Zbigniew Zapasiewicz, Jan Englert, Jerzy Trela, Michał Żebrowski i Michał Czarnecki  - Konradowie XX wieku. Pierwszym krakowskim Konradem - Gustawem nowego stulecia będzie Krzysztof Zawadzki.

1. kwietnia 2003 roku w Teatrze im. Juliusza Słowackiego znów zostaną zagrane Dziady Adama Mickiewicza. Reżeserem tej drugiej po słynnych Dziadach Konrada Swinarskiego w Krakowie inscenizacji jest Maciej Sobociński, autor głośniej i nagradzanej realizacji Dziadów w Teatrze im. W. Bogusławskiego w Kaliszu w 2001 roku.

Dleczego 28 letni reżyser wybiera Dziady?

'Świat, który nas otacza, internet, czaty, kilkudniowe imprezy techno, wspólnoty, które tworzą się na jeden czy na dwa wieczory są głęboko umotywowane samotnością. Każdy szuka bliskości drugiego człowieka. Cywilizacyjne demony ułatwiają powierzchowne kontakty. Myślę jednak, że w ludziach gdzieś na dnie istnieje przemożna, pazerna chęć spotkania drugiego człowieka w sposób istotny. Gustaw - Konrad nie znajduje bliskości o jakiej marzy. Czuje się samotny wśród ludzi. Żyje obok otaczającego go świata. Przechodzi długą drogę, zdobywa wiele doświadczeń zanim gotowy jest aby w wieczór obrzędu, w sposób istotny spotkać się z Bogiem. Chce znaleźć odpowiedź na nurtujące go pytania. Czym jest miłość? Czy skazana jest na klęskę, czy też ma szansę zaistnieć? Jaki jest sens cierpienia? Tych pytań jest znacznie więcej i myślę, że wiele z nich zadaje sobie także współczesny człowiek. Gustaw - Konrad szuka punktu oparcia, wskazówek moralnych. Chce ponownie okiełznać, włożyć w ramy zasad i wartości zakłamany, chaotyczny świat. Równocześnie zastanawia się, czy ze swoją wrażliwością, ze swoim poczuciem wyjątkowości ma prawo walczyć o to aby ten świat stał się lepszym.

Dzisiejsze czasy zachwiały nasz kręgosłup moralny. Staliśmy się niezwykle elastyczni w swoich wyborach. Każdy człowiek ma potrzebę znalezienia swojej ścieżki, drabiny wartości, jasnego punktu, do którego zmierza. Warto szukać własnej drogi, warto sięgać głębiej.'

                            Maciej Sobociński