Monety bizantyńskie

z kolekcji Muzeum Narodowego w Krakowie

Sala „Pod Kozami”

Będzie można obejrzeć 130 późnorzymskich i bizantyńskich numizmatów z czasów od panowania Dioklecjana po wiek XIV – wybór najcenniejszych obiektów spośród ponad 600 bizantyńskich monet przechowywanych w Muzeum.

Początki zbioru numizmatów sięgają 1887 roku, kiedy do Muzeum trafił pierwszy dar. Kolekcję zbudowano zresztą głównie w ten sposób. Do najważniejszych ofiarodawców należą: Bronisława Starzeńska (1909), Karol Wilhelm Halama (1946), Jadwiga i Andrzej Kleczkowscy (1960), William Stancomb (2002) oraz przede wszystkim Lech Kokociński, który w latach 2002–2006 przekazał największy zbiór monet bizantyńskich – 252 egzemplarze.

Wśród wystawionych obiektów znajdują się złote solidy i tremissisy, srebrne miliarense i heksagramy oraz brązowe follisy i mniejsze nominały. Do najciekawszych należą numizmaty ze znalezisk z terenu Polski: dwa srebrne miliarense Justyniana I (527–565) z okolic Rabki, srebrne miliaresiony i ich fragmenty ze skarbu z Dzierznicy oraz miedziana, wybita stemplem srebrnego miliaresionu próbna moneta Jana I Tzimiskesa (969–976) znaleziona w 1914 roku na Wawelu.

Wystawa towarzyszy zorganizowanej przez Polską Akademię Umiejętności, Instytut Archeologii Uniwersytetu Rzeszowskiego oraz Union Académique Internationale międzynarodowej konferencji naukowej pt. „Monety bizantyńskie w Europie Środkowej między V a X wiekiem”.