„DRAPACZE CHMUR”

TEATR ZIELONY WIATRAK W SOPOCIE

miejsce: Scena na strychu (ul. Fabryczna)

II LETNI FESTIWAL OFF TEATR

NOWE TERYTORIA

Zielona Góra

lipiec - sierpień 2007

„DRAPACZE CHMUR”

TEATR ZIELONY WIATRAK W SOPOCIE

reżyseria: Marek Brand

tekst i wykonanie: Marek Brand, Bartosz Frankiewicz

autor muzyki i wykonanie na żywo: Krzysztof Pajka

premiera: 27 maja 2006

Szukając pracy i nieba

Kanwą sztuki „Drapacze chmur” jest rozmowa dwóch bezrobotnych Polaków - w udanych rolach wystąpili autorzy sztuki Marek Brand i Bartosz Frankiewicz. Pokazują się w różnych sekwencjach, poprzedzonych zaciemnieniem i zmianą muzyki. Dialog przerażonych rzeczywistością i zniechęconych jałowością swego trudu ludzi to właściwie opowieść o losie wielu, którzy borykają się z problemem braku zatrudnienia. Prośba bohatera o niebo na ziemi, które miałoby wprowadzić w końcu raj normalności i spokój o jutro, trochę straszy.

Przywołany w spektaklu cytat z Mickiewicza, pewnie bliski każdemu emigrantowi polskiemu – „do tych pól malowanych zbożem rozmaitem” - wzbudzał jedynie szydercze rozbawienie. Podobnie było w przypadku przedstawionych na scenie rozmów grającego w golfa angielskiego snoba z polskim pracownikiem sezonowym. Wygłaszają oni opinie o pewnym kraju, o którym, oprócz kilku znanych nazwisk, nic dobrego powiedzieć nie można.

Dziwnie szybko minął gorzki śmiech publiczności z bezradnych zabiegów bohaterów o uzyskanie pracy („I'm looking for a job, sir”) i ich nauki, złotych sentencji w języku angielskim. nam się przyzwyczajać. Miejscami agresywny i odnoszący się do aktualnej sytuacji w kraju komentarz dzisiejszej rzeczywistości politycznej jest w teatrze potrzebny. Kto wie, może funkcja teatru jako trybuny społecznej powraca dziś do łask? „Drapacze chmur” to tytuł dramatu przywołujący charakterystyczny znak dobrego miejsca pracy i jednocześnie coś, co chciałby osiągnąć bohater sztuki. Prosi on londyńskiego pracodawcę o posadę drapacza chmur. Sięgnąć nieba na ziemi to według autorów sztuki marzenie każdego z nas. Marzenie to jest o tyle nierealne, że wielu ludziom żyjącym w kraju pomiędzy Rosją a Niemcami zostało jeszcze dużo pięter do osiągnięcia zwykłego dostatku i stabilizacji.

Agata Kirol, Gazeta Wyborcza Trójmiasto nr 124, 29.05.2006

Teatr Zielony Wiatrak oficjalnie rozpoczął działalność w 1994 roku i w niedługim czasie zebrał nagrody za spektakl „Rybka” na festiwalu „O bursztynową maskę” za scenariusz i aktorstwo oraz na X Festiwalu Teatrów Komedii w Skierniewicach za aktorstwo. Późniejsze spektakle: „Muirotarobal 1 i 2” (1995), „Co pan na to, panie Freud?” (1996), „Witajcie na ziemi” (1999), „Dni pozorne” (2001) oraz „Historie” (2002) miały podobne szczęście, zdobywając wielokrotnie nagrody za scenariusz, poszukiwania teatralne, aktorstwo i reżyserię, w tym kilkakrotnie na Tyskich Spotkaniach Teatralnych i Festiwalu Małych Form Teatralnych „Słodkobłękity” w Zgierzu. Przez kilka lat Zielony Wiatrak działał przy Integracyjnym Klubie Artystycznym Winda w Gdańsku. W grudniu 2003 stał się częścią Sopockiej Sceny Off de BICZ. W następnych latach we współpracy z Ewą Ignaczak zrealizował spektakle oparte na własnych tekstach: „Dyskretne układy dynamiczne” i „BRh+”. Od 2005 roku rozpoczął ścisłą współpracę z Bartoszem Frankiewiczem, młodym gdańskim aktorem i poetą, który stał się współtwórcą scenariusza do spektaklu „Drapacze chmur”.

Zielony Wiatrak to Marek Brand, autor wszystkich tekstów do spektakli, reżyser, aktor. Absolwent Wydziału Wiedzy o Teatrze warszawskiej Akademii Teatralnej. Wieloletni animator życia kulturalnego. Przede wszystkim dramaturg, autor szesnastu tekstów scenicznych wystawianych nie tylko przez Teatr Zielony Wiatrak, którego jest założycielem, ale Teatr Parabuch w Warszawie, Teatr Produkcyjny w Łomży, Teatr Miejski w Jaworze i Teatr Stajnia Pegaza. Laureat wielu nagród za scenariusz i reżyserię. Autor tomu opowiadań „W krainie Ogryzka”.

Spektakl „Drapacze chmur” otrzymał Grand Prix na Łódzkich Spotkaniach Teatralnych 2006.