koncentrator kultury wyciskamy 100% kultury z kultury - wyciskaj z nami!

INFORMACJA:

dla zakresu jest nie ma danych
dlatego przekierowano do zakresu BYŁO
dla zakresu jest nie ma danych
dlatego przekierowano do zakresu BYŁO
OK

Na naszych stronach internetowych stosujemy pliki cookies.

Korzystając z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień przeglądarki
wyrażasz zgodę na stosowanie plików cookies zgodnie z  Polityką Prywatności.

» ROZUMIEM I AKCEPTUJĘ
zmodyfikowano  14 lat temu  »  

„Linia Powrotu”

CO było GRANE - ARCHIWALNE TERMINY » » 20 898 wyświetleń od 8 listopada 2012
  • 10 listopada 2012, sobota
    » 18:00

Studium Teatralne Piotra Borowskiego

Kiedy myślę o swoim dzieciństwie widzę siebie, jako małego chłopca bawiącego się na ruinach warszawskiego getta. Wtedy dla mnie, dzieciaka, przeszłość niewiele znaczyła. Miałem dość kłopotow z sobą samym, zawężonym, nieśmiałym, transformującym swoje otoczenie, zwłaszcza rodzinę, w swoją wyimaginowaną baśń.

Wyobrażałem sobie, że jestem Arielem, lotnym duchem, a moja rodzina przerożnymi postaciami z „Burzy" Szekspira - a to za sprawą jednej z kilku książek, ktora z niewiadomych powodow znalazła się w moim domu.

Ariel zlał się ze mną i najbardziej we mnie utkwił. Był zwierciadłem mojego życia, moim daimonionem, a Burza Szekspira zarowno sposobem rozumienia świata jak i schronieniem.

Dorastałem. Byłem ambitny, potrafiłem poprowadzić ludzi w podroż, ktora budziła we mnie większy zachwyt niż wydźwignięte z morza budowle Wenecji, Mediolanu czy Neapolu. Zebrałem podczas podroży najciekawsze wypowiedzi, doświadczenia, pieśni i rozmowy dotyczące pięknych świąt i procesji.

Rozszyfrowywałem pozostawione nam po starożytnych baśnie i mity by spod owych hieroglifow odsłonić tajemną, niewyczerpaną mądrość, ktorej tchnienie, niczym, zza jakiej zasłony nieraz wyczuwałem.

Pisząc probowałem stwarzać formę głęboką, prawdziwą, duchową formę dramatu, o ktorej nie można było powiedzieć, że porządkuje treść, ponieważ miała ja przenikać, dźwigać wzwyż, tworząc poezję i prawdę zarazem.

Przedrzeć się do wolności, przekroczyć siebie, dać temu wyraz tak w treści jak i w formie; to była moja obsesja i plan podstawowy.

Czułem się wygnańcem, obcym, niedbającym o przyszłość. Pragnąłem tej jednej rzeczy - i niech mi będzie wybaczone: chciałem odczuwać całe istnienie niby jakąś wielką jedność, tak by nie było sprzeczności pomiędzy światem duchowym i fizycznym, czy pomiędzy uprzejmością i brutalnością, sztuką i barbarzyństwem, samotnością i życiem towarzyskim. We wszystkim chciałem czuć obecność natury, a w całej naturze siebie.

Ktoregoś dnia, jak to się mowi, życie chwyciło mnie w swoje ramiona; by chronić swoją pracę, swoją wolność, siebie, oddałem matkę do domu starcow. Przez 10 lat patrzyłem jak umiera, a ja z rodzeństwem zatracałem się w kłotniach nad jej istnieniem. Wpadaliśmy w obłęd przekrzykując się w swoich racjach, ale tak naprawdę, w moim wypadku, chodziło o umycie rąk od odpowiedzialności...

Traciłem w sobie czystość Ariela, tę drogę przebywałem stając się Antoniem, mroczną postacią „Burzy" Szekspira, rzuconym na bezludną wyspę.

Mijały lata, w ktorych następowało spustoszenie mojej duszy. Głod własnego przeżywania wolności, jak wiele innych pragnień, grawitował ku egocentrycznej wizji, w ktorej rozumienie świata opierało się na przekonaniu, że zasługuje się w życiu na coś lepszego. Nie zdobyłem się na rekolekcję, na uświadomienie sobie, że jestem w sidłach demonow.

Ktoregoś dnia odebrałem na telefonicznej sekretarce wiadomość, że matka umarła.

W nocy przed pogrzebem, nad naszym miastem rozszalała się burza. Idąc za trumną, ktoś zapytał: - Słyszałeś burzę? A ktoś inny odpowiedział: - Kiedyś to były burze, z piorunami, drzewa wyrywało, ulice zamieniały się w rzeki, pod Płockiem tamę przerwało. A teraz pol godziny i po wszystkim.

Czułem, że ktoś nas wymyślił, że rozgrywa się we mnie pierwsza scena „Burzy" Szekspira i że zostałem wrzucony na „bezludną wyspę". Czułem, że coś we mnie chce abym przypomniał i niejako powtorzył, w samotności, dla siebie, swoje życie.

I nagle przeszłość nabrała dla mnie swoistego koloru i przemowiła swoim ciężarem.

Zobaczyłem naiwnymi oczami dziecka, utraconą wrażliwością.

„Przezwyciężyć zachowując...", o to zapewne chodzi w moich wysiłkach zbliżania się do przeszłości".

bilety:

wstęp 10 zł

autor:
zmodyfikowano  14 lat temu  »  
przewiń ekran do początku stronyprzewiń ekran do początku strony

Wybierz kasę biletową:

ZAMKNIJ