Sylwester Biraga podjął wyzwanie wyreżyserowania najrzadziej wystawianego utworu najświetniejszego polskiego komediopisarza w 220. rocznicę jego urodzin. Wyzwanie, bo niełatwo jest ugryźć Fredrę, którego twórczość sama dla siebie jest epoką i prądem literackim. Teoretycznie równoległa do rozwijającego się romantyzmu, staje okoniem przy pierwszej próbie nazwania jej „romantyczną". Artysta okresu romantyzmu - jak najbardziej tak, ale zdecydowanie nie romantyk. Rozdarty gdzieś pomiędzy rymowaną komedią oświeceniową a mieszczańską komedią Młodej Polski „Nocleg w Apeninach" przejawia cechy typowe dla wczesnych tekstów pisarza - kontynuuje tradycje polskiego Oświecenia o korzeniach w teatrze molierowskim, jednak bez jego nachalnego dydaktyzmu; równie śmiało, jak z nurtu klasycznego, czerpie z plebejskiej komedii dell'arte, w tym przypadku omijając jednak jej napastliwość.

W operetce zachwyca zainteresowanie autora głębią ludzkiej indywidualności, niejednoznaczność charakterów, a skomplikowanie przedstawionego świata i ludzi zdecydowanie odbiega od narracji klasycystycznych czy plebejskich. To dlatego akcję zdecydował się umieścić w zajeździe - w miejscu, w którym w sposób naturalny obserwować można zawikłane relacje międzyludzkie, gry życia codziennego w miłości, działalności towarzyskiej czy interesach. To w tym właśnie skomplikowaniu i bogactwie kontekstów tkwi wyzwanie, któremu niewątpliwie sprostał Biraga. W jego spektaklu widać niezwykłe zrozumienie dziewiętnastowiecznego poety, mocny wysiłek intelektualny, głębokie przepracowanie utworu. W wyniku solidnej analizy i interesującej interpretacji dostajemy spektakl lekki, świeży, a jednak utkany w ramach klasycznej formy.

Prosta, skromna scenografia, wspaniałe kostiumy inspirowane włoską modą przełomu stuleci XVIII i XIX i cudowna, delikatna aranżacja Moniuszki na fortepian w niesamowity sposób wysuwają na pierwszy plan to, co u Fredry najważniejsze - komedię temperamentów, nietuzinkowy humor sytuacyjny i językowy. I na poziomie ów temperamentów reżyser nie zawodzi widza - proponuje postaci bardzo charakterystyczne, żywe i rześkie, trochę - chciałoby się powiedzieć - uwspółcześnione, a jednak z delikatnym profilem zakorzenionym w tradycji dellartowskiej. Co najważniejsze jednak - w swojej inscenizacji Biraga odważył się zderzyć ze sobą śpiewaków operowych z aktorami dramatycznymi, których konsekwentnie prowadzi mocną, reżyserską ręką. Podjęcie ryzyka się opłaciło, efekt piorunująco pozytywny, męskie trio Fredro - Moniuszko - Biraga z pewnością podbije nie tylko damskie serca. Reżyser – Sylwester Biraga – dedykuje ten spektakl profesorowi Janowi Skotnickiemu.

Autor: Aleksander Fredro Muzyka: Stanisław Moniuszko Reżyseria i choreografia: Sylwester Biraga Kierownictwo muzyczne: Marek Żurawski Scenografia: Dorota Bagiński Kostiumy: Sylwester Krupiński Realizacja techniczna: Eligiusz Baranowski Obsada: Anzelmo: Sylwester Biraga Antonjo: Marcin Hutek (bas- baryton) Lizeta: Marta Powałowska Fabricjo: Tomasz Raczkiewicz (kontratenor) Rozyna: Tatiana Maria Pożarska (sopran) Bombalo: Łukasz Węgrzynowski

Czas trwania: 70 minut Premiera warszawska: 13 grudnia 2013 Premiera wileńska: 19 marca 2014

WSTĘP WOLNY NA WSZYSTKIE WYDARZENIA FESTIWALOWE. OBOWIĄZUJE WCZEŚNIEJSZA REZERWACJA MIEJSC.

TEATR DRUGA STREFA – ul. Magazynowa 14A – REZERWACJE: 690 886 943