Anatomia przestrzeni Jarosława Kozakiewicza to laboratorium form, których geometria wywiedziona jest z anatomii ludzkiego ciała. Wielościenne, nieregularne bryły powstają poprzez połączenie liniami otworów ciała człowieka. Kreślone w przestrzeni linie proste wyznaczają krawędzie geometrycznych brył - modułów. Każdy z modułów jest inny, tak jak każde ciało ma inną miarę wyrażającą się odmiennymi stosunkami liczbowymi. Bryły geometryczne wyprowadzane z proporcji ciała mają odniesienia w sięgającej antyku tradycji związków geometrii z ciałem. U Kozakiewicza ikoniczna dla tej tradycji figura witruwiańska ulega przekształceniu; nie jest ona, jak w rysunku Leonarda, źródłem miary i proporcji. Artystę interesują jej relacje z otoczeniem, „otwarcie” ciała na przestrzeń, człowiek postrzegany nie jako wzorzec ale jako ciało w procesie, łączące się ze światem otworami odpowiedzialnymi za różne funkcje życiowe. W realizowanych w ostatnich latach, pozornie abstrakcyjnych bryłach, ich rozrastające się w przestrzeni szkieletowe konstrukcje, powstające z siatki linii łączących poszczególne otwory ciała, pozostają puste, otwarte na przestrzeń otoczenia. Metalowe ścianki pojawiają się tylko w miejscach styku, zetknięcia się struktury dwóch ciał.

Kozakiewicz, którego praktykę można usytuować pomiędzy sztukami wizualnymi i architekturą, jest rzeźbiarzem zajmującym się projektami architektonicznymi. Formy – moduły wywiedzione z anatomii ciała ludzkiego znajdują u niego zastosowanie zarówno jako formy rzeźbiarskie jak moduły architektoniczne. W realizowanych obecnie modelach brył, ich stalowych, geometrycznych strukturach artysta rozwija własną gramatykę form, anatomię przestrzeni, w której geometria ciała uzewnętrznia się i rozprzestrzenia kolejnymi modułami. Architektonika ciała przekształca się w architektonikę przestrzeni.