wstęp wolny

Galeria 21 gramów

Czas wystawy: do 15 kwietnia 2018r.

Wernisaż grafiki Agnieszki Różnowskiej „Patrzenie jest aktem wyboru. Wyrwane z kontekstu”.

Agnieszka Rożnowska, utytułowana artystka, której prace i grafiki można oglądać w galeriach z Polsce i za granicą, m.in. w Paryżu, Wiedniu i Bratysławie. Pochodzi z Poznania, gdzie ukończyła Akademię Sztuk Pięknych uzyskując dyplom z wyróżnieniem w zakresie malarstwa, a następnie studia doktoranckie w dyscyplinie artystycznej – sztuki piękne, na kierunku grafika warsztatowa. W 2014 roku w tej dyscyplinie otrzymała także tytuł doktora habilitowanego. W 1997 roku otrzymała stypendium rektorskie na VSVU w Bratysławie, współpracowała także ze studiem animacji „Animagie” w Paryżu. W latach 2002-2009 związana zawodowo z Instytutem Wzornictwa Politechniki Koszalińskiej. Od 2010 prowadzi Pracownie Rysunku w Katedrze Mody na Wydziale Wzornictwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W 2015 otrzymała grant Artist in Residence ASO w Japonii. Jej prace i grafiki są wystawiane w ramach wystaw indywidualnych i zbiorowych w największych galeriach zarówno w kraju, jak i za granicą. Wśród ostatnich projektów znajdują się m.in. ekspozycje The Eagle Has Landed: Apollo 11 – 45 Years Later wystawiana w latach 2015-2017 m.in. w Warszawie i Berlinie, dwie wystawy zrealizowane w Japonii – Artist talki i Artist in residence oraz szeroko komentowany projekt „Wyrwane z kontekstu”.

Sama artystka o swoim dziele: W moich poszukiwaniach i rozważaniach poddaję rewizji język rysunku, nierozłącznie związany z grafiką, projektowaniem i każdą kolejną aktywnością artystyczną. Na realizowany przeze mnie projekt p.t. „Wyrwane z kontekstu” składają się grafiki, rysunki oraz obiekty, suma doświadczeń, w których połączenie oko-dłoń-umysł rejestrują obrazy pamięci, tworzą archeologię opisaną przez Johna Bergera w następujący sposób: Sam akt rysowania zmusza artystę do spojrzenia na przedmiot znajdujący się przed nim, do rozłożenia go za pomocą oka wyobraźni i poskładania na nowo. Jeżeli artysta rysuje z pamięci, akt szkicowania zmusza go do sięgnięcia do własnego umysłu, do odkrycia zawartości magazynu swoich wcześniejszych spostrzeżeń. Wystawa stanowi zapis dekonstrukcji, czy też rozbiór rzeczy zastanych, wykonany za pomocą rysunków, zdjęć i obiektów, przenoszących pewne fakty w nowy wymiar. Obrazy realne pojawiając się często deformują odbiór, tracą wątek poprzez niemożliwość uchwycenia całości. Zarejestrowane fragmenty nakładają się na siebie, kreując każdorazowo nową, jakość. Pojawiają się, symultanicznie tworząc konfiguracje nowych form, nowych wykrojów. Formy, którymi się posługuję, to rozkroje ubrań, rzeczy, które na co dzień postrzegamy, jako całość. Ubrania przynależą do człowieka, noszą go, są jak żywe byty, noszą pamięć obecności człowieka. Ciało rodzi się pomiędzy nimi i umiera w otoczeniu rzeczy. Jean Toussain Desanti twierdził, że to właśnie one wiążą człowieka ze światem. Jednak wyrwane z kontekstu, rozkrojone i zdekompletowane tworzą nową jakość. Złożony obraz, rodzaj mapy, z której możemy odczytywać dowolne znaki.