Kunstkamery i czar otaczającego świata

Zanim powstały pierwsze muzea, zanim sztuka została w jakiś sposób zinstytucjonalizowana, pasja kolekcjonerska wyrażona została w tak zwanych „Kunst – und Wunderkammern” okresu renesansu i baroku. Różnica między tą preformą muzeów a dzisiejszymi wyspecjalizowanymi instytucjami kulturalnymi została ironicznie scharakteryzowana przez określenie „nienaukowa zbieranina”. Dla mnie te „zbiory bezużytecznych rupieci” z zestawieniem małych rzeźb, muszli, ciekawostek i wielu innych znalezisk wydają się być romantycznym punktem wyjścia dla twórczości artystycznej w ogóle. W kunstkamerach widzę coś, co mi przypomina z jednej strony romantyczną koncepcję estetyki w duchu Novalisa, a z drugiej strony przepowiednię różnych inwencji sztuki współczesnej XX wieku ze swoimi znalezionymi obiektami, kolażami i „ready-mades”. Podoba mi się, kiedy granice między sztuką a otaczającym światem, pomiędzy kulturą wysoką a codziennością, między naturą a fantazją się zacierają. Frapują mnie elementy, które zmiękczają ścisłe podziały i budują mosty pomiędzy rzeczywistością a snem, które pozwalają szukać inspiracji w muzeach i w metrze i które otwierają oczy na poezję w życiu codziennym i czar otaczającego świata.

Boris Schwencke