Są wybitni kompozytorzy – wykonawcy, których twórczość zaciera granice pomiędzy klasyką a jazzem. Prekursorem gatunku był Jan Sebastian Bach, po nim Wolfgang Amadeusz Mozart i nasz Fryderyk Chopin. W XX wieku bogactwem stylu, harmonii i improwizacji imponowali m.in. Scott Joplin, George Gershwin, Oscar Peterson i - znany w Polsce nielicznym - król fortepianu, legendarny Art Tatum. Jego opracowania najpopularniejszych standardów jazzowych są wirtuozerią najwyższego lotu. Czy gra nowojorskiego pianisty - klasyka Thada Wolfe to jeszcze klasyka czy już jazz? A może jazz na wyżynach fortepianowej klasyki?

Artysta rzadko grywa publicznie. Przed laty występował w Europie Zachodniej, także w Polsce, z którą czuje się emocjonalnie związany przez Chopina. W programie dla odbiorcy, wbrew pozorom nawet nieprzygotowanego, usłyszymy m.in. słynną etiudę E - dur Op. 10 nr 3 „Tristesse”, nokturn E- dur Op. 9 nr 2 czy walc Cis-moll Op. 64 nr2 F. Chopina. Po nich fenomenalny technicznie „Maple Leaf Rag” S. Joplina, pachnące Nowym Jorkiem: „Lisa”, „Somebody Loves Me” i „Fascinating Rhythm” G. Gershwina, „On the Sunny Side of the Street” i „Tea for Two” w oprac. A. Tatum, a także inne repertuarowe niespodzianki.

Wstęp wolny