jestem żywa
niespokojnie żywa
przeraźliwie żywa
a czas - wypluwa płuca
umiera na drętwe suchoty
Halina Poświatowska, L’amour (1958)

Wedle powszechnej definicji, wrażliwość jest zdolnością do przeżywania emocji i uczuć. Przekłada się ona na siłę i głębię odczuwania bodźców. Bywa, że w ten sposób pobudzone zmysły powodują skrajne reakcje. Dla części z nas jej obecność dominuje nad szarą codziennością. Niekiedy przytłacza a docierające bodźce są silnym ładunkiem, z którym dodatkowo należy się zmierzyć. Pomimo wielu obciążeń, z jakimi związane jest pojęcie wysokiej wrażliwości, jest ona czymś przede wszystkim niezwykłym. To cecha osobowości, która umożliwia dostrzeżenie detali w rzeczywistości, które są niedostępne dla wielu osób. To ponadprzeciętna zdolność analizowania duchowych, nie dostrzegalnych gołym okiem cech życia. Tytuł wystawy zaczerpnięty został z wiersza Haliny Poświatowskiej. Poetka w swoich tekstach opisywała wszystkie odcienie życia: czas witalności, momenty euforii a także przytłoczenia rozmyślaniem o przemijaniu. To właśnie analiza emocji zapisana jest w twórczości artystek i artystów o wysokiej wrażliwości. W jaki sposób przejawia się ona w ich twórczości? Dlaczego poruszają ten właśnie temat i jak go definiują? W jaki sposób intensywność przeżywania wpływa na pracę twórczą?
W twórczości Jagody Laprus (ur. 2000) przeważa motyw ludzkiego ciała. Jest ono ukazane w zbliżeniach. Intensywne oddziaływanie obrazów artystki wzmaga ich kolorystyka - nasycone, zmysłowe odcienie barw. Ważne są również gesty - ich subtelność przechodzi niekiedy w zamknięte, skrywające emocje pozy. Elementy, które najbardziej oddają atmosferę malarstwa Jagody Laprus to intymność połączona wraz z tajemniczością.
Liwia Mazurkiewicz (ur. 1998) jest artystką interdyscyplinarną. W malarstwie łączy tematy ezoteryczne, florystyczno-animalistyczne wraz z religijnymi. Tym dwóm motywom współgrają osobiste doświadczenia artystki, przekazywane w formie kreowanych metafor. Prace Liwii Mazurkiewicz łączą w sobie motywy baśni, mitologii czy popkultury - artystka czerpie inspiracje z wielu źródeł. Emocjom zawartym w pracach towarzyszy symbolika - może być ona czytelna dla odbiorcy lub stanowi prywatny element dzieła znany tylko artystce. Twórczość Heleny Rajskiej (ur. 1990) bezpośrednio odnosi się do samej wrażliwości. Artystka jest osobą wysoko wrażliwą, która w swoim malarstwie manifestuje ludzką emocjonalność. Poddaje analizie jej złożoność, a także zwraca uwagę na postrzeganie jej jako temat tabu. W swoim manifeście artystycznym opowiada o ludzkiej naturze, w której przeplatają się przeciwieństwa, takie jak strach połączony z siłą. W swoim cyklu “Autoportrety” Helena Rajska opisuje wszelkie stany emocjonalne za pomocą ciała, które je wyraża. Odbiorca współodczuwa stan samotnych postaci, które często ukazane są bez twarzy.
Artystki biorące udział w wystawie Jestem żywa, niespokojnie żywa, przeraźliwie żywa przenoszą na płótno wachlarz emocji i uczuć - niepokój, niepewność, miłość, wstyd, rozdrażnienie, separację. Te stany przeplatają się ze sobą, przenikają, a także łączą pomimo licznych przeciwieństw ich działania - pozornie wykluczające się pojęcia współgrają ze sobą dzięki intensywności ich skali. Na silną emocjonalność przekazu obrazów wskazują często ich tytuły, które zadają nam kluczowe pytania, stwierdzenia lub są samą w sobie nazwą danego uczucia. Zmysłowy niepokój oddziałujący z obrazów wznieca ich kolorystyka - wszelkie szlachetne odcienie błękitu przechodzące w granat i kobalt przenikają inne chłodne kolory wraz z pojawiającym się intensywnym, silnie zdefiniowanym tonem czerwieni. Twórczynie przenoszą na płótno wszelkie doświadczenia człowieka, uwzględniając w tych aspektach jego zmysłowość czy cielesność poprzez studium aktu. Ich indywidualny przekaz powoduje, że odbiorca współodczuwa stan, w jakim znajduje się ukazana na obrazie persona.

🔌Wernisaż wystawy: 23 marca (czwartek)
🔌Start: 19:00
🔌Adres: Dobra 31, Warszawa
🔌Wystawa czynna w dniach 23.03-18.04.2023 w godzinach 10.00:20.00
🔌Kuratorka: Barbara Marta Pawlak