Festiwal Muzyka Dawna – Persona Grata

Dziedzictwo i Innowacja

Carl Philipp Emanuel Bach - Symfonie berlińskie

Symfonia e-moll, Wq 178

Fantazja improwizowana

Symfonia G-dur, Wq 173

Symfonia D-dur, Wq 176

Fantazja improwizowana

Symfonia F-dur, Wq 175

Wykonawcy

Marcin Świątkiewicz - klawesyn, dyrygent

Orkiestra Arte dei Suonatori

O programie

Co podsyca muzyczną wyobraźnię kompozytorów i jak twórczość jednych wpływa na kompozycje drugich, jest często bardzo trudne do określenia. I chociaż śledzenie źródeł tych wzajemnych relacji bywa pożywką dla naukowej debaty, to nie ma wątpliwości, że muzyka Carla Philippa Emanuela Bacha stanowiła muzyczną stymulację i źródło inspiracji dla kolejnych pokoleń kompozytorów. W muzyce orkiestrowej pozostawił on trwały, nowatorski ślad swojego stylu kompozytorskiego. Z jego twórczości symfonicznej zachowało się 18 utworów, które powstawały na przestrzeni 35 lat. Beethoven, Haydn i Mozart z pewnością znali i doceniali jego dzieła, a ten ostatni nazywał go podobno „ojcem” muzyki swoich czasów. Wymykający się ówczesnej konwencji styl CPE, mimo że oparty na solidnym monumencie wiedzy, którą otrzymał od ojca, stanowił takie zerwanie z przeszłością, jakie miało miejsce w bardzo nielicznych momentach muzycznej historii. Na kartach jego kompozycji muzyka zmierza wprost ku uczuciowości romantyzmu, co jemu współcześni określili trafnie mianem „sentymentalizmu” (Empfindsamkeit). Prezentowane symfonie pochodzą z okresu 30-letniej służby u Fryderyka II Pruskiego. Kompozytor, mimo że skrępowany gustem panującym na cesarskim dworze, rozwijał „innowacyjny” styl wypowiedzi muzycznej, którego najbardziej charakterystycznymi cechami są afekty, uczucia i głęboka ekspresja, a jednocześnie wirtuozowski blask.

Festiwal Muzyka Dawna – Persona Grata dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury w ramach programu „Muzyka” realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca.