Kofman. Podwójne wiązanie

Reżyseria: Katarzyna Kalwat

Tekst: Janusz Margański, Monika Muskała Sceniczne opracowanie tekstu: Monika Muskała Scenografia: Zbigniew Libera Muzyka: Wojtek Blecharz Współpraca choreograficzna: Igor Shugaleev Reżyseria światła, zdjęcia do filmu: Marcin Koszałka Kostiumy: Katarzyna Kalwat, Saskia Hellmann Opracowanie architektoniczne koncepcji scenografii i jej realizacja wizualna: Saskia Hellmann Asystentka reżyserki: Maja Wisła-Szopińska Instrumentalistka: Kamila Wąsik-Janiak

występują: Ewa Dałkowska, Małgorzata Hajewska-Krzysztofik, Maja Ostaszewska, Jacek Poniedziałek, Maria Maj ((gościnnie))

Sarah Kofman – francuska filozofka, eseistka, profesorka Sorbony, związana z nurtem dekonstrukcjonizmu – była bliską współpracowniczką Jacques’a Derridy i Gilles’a Deleuze’a. Jednak mimo imponującego dorobku naukowego obejmującego filozofię, sztukę, psychoanalizę, literaturę i feminizm, nigdy nie zdobyła należnego jej miejsca w gronie najwybitniejszych postaci światowej filozofii. Analizując dzieła uznanych filozofów i poszukując w nich tego, co zostało stłumione, Kofman żartobliwie mówiła, że jej biografia to w istocie bibliografia. Ważnym elementem jej pracy był jednak pionierski gest wprowadzenia kobiecej perspektywy do wielkich, męskocentrycznych systemów filozoficznych.

Kofman napisała wiele książek i niezliczone artykuły, ale dopiero pod koniec życia odważyła się opowiedzieć o sobie. O swoim dzieciństwie, rozpiętym między dwiema ulicami i dwiema matkami: biologiczną, żydowskiego pochodzenia, oraz przybraną, Francuzką, u której ukrywała się podczas wojny. To symboliczne „krążenie” między rue Ordener – kojarzoną z jej żydowską tożsamością, a rue Labat – związaną z procesem asymilacji, stało się źródłem jej wewnętrznego konfliktu tożsamościowego. Kofman, już jako dorosła filozofka, opisała swoje doświadczenia z dystansem, jaki zdobyła wobec przeszłości. Sztuczna, wytworzona na lata tożsamość nie tylko pozwoliła jej przetrwać wojnę i uniknąć śmierci, ale także umożliwiła refleksję nad tym, co najgłębiej tkwiło w jej własnym „ja”.

Zjawisko autokreacji, rozważane zarówno jako temat w sztuce, jak i jako mechanizm przemian społecznych, stanowi klucz do zrozumienia uwarunkowań postmedialnego społeczeństwa. Otwiera przestrzeń do analizy tego, co jawne i co ukryte. Być może właśnie na to wskazuje Kofman w swoim ostatnim eseju „Lekcja anatomii”, sugerując, że wyuczone schematy widzenia w sztuce odciągają nas od tego, co autentycznie bolesne i zmuszają do skupienia się na tym, co umowne i łatwiejsze do zniesienia. Pozorne mechanizmy odsłaniania mogą w rzeczywistości działać jako nieświadoma strategia ukrywania. Przyglądając się osobistej historii Kofman, powinniśmy zadać sobie pytanie: na co właściwie patrzymy i kogo tak naprawdę widzimy?

Całe życie obchodzę, Alexandre, wydaję na taksówki by omijały rue Ordener i rue Labat szerokim łukiem, a zwłaszcza łączącą je rue Marcadet, ta jest najgorsza, czy słyszysz to, co ja: Mar-cadet, kosz-mar? to nie przypadek, Alexandre, że między te dwie ulice wcisnęła się ta sylaba, posłuchaj: MAR-cadet, kosz-MAR! Dlatego omijam od kilkudziesięciu lat rue Ordener i rue Labat, taksówka, zawsze ta sama, zawozi mnie na wykłady nadkładając drogi, dopłacam do tych objazdów, całe życie za to płacę, już dość. — Janusz Margański, Monika Muskała (fragment scenariusza).

Koprodukcja: Nowy Teatr, Festiwal Nowe Epifanie/Centrum Myśli Jana Pawła II

Premiera spektaklu odbędzie się 10 kwietnia 2025 roku podczas 16. edycji Festiwalu Nowe Epifanie.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.