Nic dwa razy, reżyseria Cezary Tomaszewski

Co jeśli całe nasze życie to seria nieudanych powtórzeń? Pamięć uparcie próbuje zrobić dubel, choć każda chwila natychmiast się zmienia. Wszystko wygląda znajomo, dopóki się temu nie przyjrzeć. Wtedy okazuje się, że to tylko nowa wersja starego chaosu.

Cezary Tomaszewski, jeden z najoryginalniejszych polskich reżyserów, przygotowuje spektakl, w którym ważnym motywem – poza tytułowym wierszem Wisławy Szymborskiej – jest ludzkie UCHO. 

Tomaszewski Jako dziecko śpiewał w chórze przy Teatrze Wielkim, skończył szkołę muzyczną, studiował na wydziale Wiedzy o Teatrze warszawskiej Akademii Teatralnej oraz taniec na Uniwersytecie im. Antona Brucknera w Linz, a potem przez kilka lat pracował z artyst(k)ami skupionymi wokół Tanzquartier w Wiedniu. Po powrocie do Polski związał się z Capellą Cracoviensis, z którą realizował kilka spektakli muzycznych w niecodziennych okolicznościach – madrygały Monteverdiego w barze mlecznym na starówce w Krakowie ze śpiewakami przebranymi za pierogi („Bar.okowa uczta” została niedawno wznowiona po 14 latach od premiery), cykl pieśni „Lieder im Freien zu singen” Mendelssohna w formie spaceru po Lasku Wolskim („Naturzyści”), „Requiem” Mozarta skojarzył z formą karaoke. 
W teatrze dramatycznym zadebiutował w 2015 roku „Weselem” Wyspiańskiego („Wesele na podstawie Wesela”, Teatr im. Jana Kochanowskiego w Opolu). Od pierwszego spektaklu było jasne, że artysta nie adaptuje klasyki, tylko przetwarza ją na swój własny sposób. Groteska, absurdalny humor, surrealizm, zderzenie tak zwanej sztuki wysokiej z pop kulturą to znaki rozpoznawalne stylu Tomaszewskiego.

W 2017 roku w Teatrze Komuna Warszawa, w cyklu poświęconym wojnie, zrealizował spektakl „Cezary idzie na wojnę”, który przyniósł mu nominację do Paszportów „POLITYKI” i ogólnopolski rozgłos. W 2025 roku został zaadaptowany do Teatru Telewizji, a miesięcznik „Teatr” zaliczył go do najważniejszych spektakli ostatnich 25 lat. Artysta podjął w nim temat męskości i patriotyzmu, łącząc pieśni patriotyczne Moniuszki z osobistym doświadczeniem odrzucenia przez komisję wojskową.

Wydarzenie dofinansowane przez Urząd Miasta Stołecznego Warszawy w ramach projektu Komuna Warszawa – Społeczna Instytucja Kultury.