Wiek XVII w muzyce włoskiej to czas narodzin i rozkwitu wyrafinowanego stylu koncertującego – obecnego także w muzyce sakralnej. Jednak obok nowatorskich pomysłów wciąż żywa pozostawała tradycja wyrastająca z dzieł mistrza z Palestriny. Równoprawność dwóch odmiennych stylów jest obecna w twórczości Claudia Monteverdiego, który w swej twórczości religijnej równie przekonująco wykorzystywał środki właściwe prima,jak i seconda pratica. Sześciogłosowy motet to jeden z czterech utworów Monteverdiego, które znalazły się w wydanym w 1620 roku przez Giulia Cesara Bianchiego zbiorze Libro primo de Motetti. Kompozytor, od 1613 roku pełniący funkcję kapelmistrza w Bazylice św. Marka w Wenecji, napisał go na potrzeby wielkopiątkowej liturgii. Adoramus te zachwyca powściągliwością i elegancją, skłaniając do zanurzenia się w refleksji i tajemnicy wiary.

Bogactwo i wyrafinowanie tradycji barokowej muzyki weneckiej rezonowało na całą Europę. Współtworzył je także urodzony sto lat po Monteverdim Antonio Lotti. Niemal całe swoje zawodowe życie związał on ze słynną bazyliką – jako śpiewak, organista, a w końcu maestro di cappella. Jedynie na dwa lata w 1717 roku opuścił miasto, powołany na stanowisko kapelmistrza zespołu włoskiego na dworze króla polskiego i elektora saskiego Augusta II w Dreźnie. To właśnie tam powstało Credo in F – zachwycające uroczystym charakterem, koncertującym stylem i sugestywnym opracowaniem tekstu, zwłaszcza w wyróżniającej się głębią ekspresji części Crucifixus. Niezwykła siła wyrazu tkwiąca w dysonansowych współbrzmieniach – w jakże innej odsłonie – charakteryzuje także Sinfonię al Santo Sepolcro Antonia Vivaldiego. Lapidarny, niezwykle przejmujący utwór instrumentalny o paraliturgicznym charakterze powstał na potrzeby obchodów Wielkiego Tygodnia w Ospedale della Pietà w Wenecji, z którym to ośrodkiem Vivaldi był związany przez niemal 40 lat. Z miasta nad laguną pochodził także Antonio Caldara – jeden z najpłodniejszych i najwybitniejszych twórców włoskiego późnego baroku. Ostatnie dwie dekady życia służył na dworze cesarskim Karola VI Habsburga. Tam też w 1735 roku powstała Missa dolorosa – jeden z ostatnich cykli mszalnych kompozytora, przeznaczony na ustanowione zaledwie kilka lat wcześniej Święto Matki Bożej Bolesnej. Wyszukane zabiegi retoryczne, wyrafinowane fugi oraz doskonale wykreowane współbrzmienia głosów i instrumentów kształtują niezwykle emocjonalny, niemal teatralny obraz ludzkiego cierpienia.

◆ PROGRAM ◆

• Claudio Monteverdi (1567–1643) – Adoramus te

• Antonio Lotti (1667–1740) – Credo in F

Credo | Crucifixus | Et resurrexit | Et unam sanctam | Et vitam venturi

• Antonio Vivaldi (1678–1741) – Sinfonia al Santo Sepolcro

• Antonio Caldara (1670–1736) – Missa dolorosa

Kyrie | Gloria | Credo | Sanctus | Benedictus | Agnus Dei

◆ WYKONAWCY ◆

MARTA BOBERSKA sopran

JAN JAKUB MONOWID kontratenor

JACEK SZPONARSKI tenor

DAWID BIWO bas

Chór Kameralny Polskiej Opery Królewskiej

Zespół Instrumentów Dawnych Polskiej Opery Królewskiej CAPELLA REGIA POLONA

RENATA SZCZYPIOR przygotowanie Chóru Kameralnego

KRZYSZTOF GARSTKA klawesyn, pozytyw, dyrygent

Bilety 👉 https://biletomat.pl/embedded/rezerwacja/342592

📍 Kościół seminaryjny, ul. Krakowskie Przedmieście 52/54, Warszawa