Power Play

koncepcja i reżyseria: Samara Hersch

dramaturgia, opieka kuratorska: Marta Keil dramaturgia, scenariusz: Szymon Adamczak scenografia i kostiumy: Marta Szypulska współpraca przy scenografii i kostiumach: Natalia Dziarczykowska artysta współpracujący i reżyseria wideo: Solomon Thomas reżyseria światła: Jędrzej Jęcikowski muzyka: Karol Nepelski współpraca koncepcyjna: Aaron Orzech asystent reżyserki: Wojciech Sobolewski wsparcie edukacyjne w procesie pracy: Katarzyna Batarowska inspicjentka: Małgorzata Krawczyk kierowniczka produkcji: Magda Igielska tłumaczenie prób: Katarzyna Kania

Spektakl powstał w ramach linii programowej „Do kogo należy teatr?”, kuratorowanej przez Martę Keil.

występują: Dzieci (nazwiska podamy wkrótce)

Jeśli mamy szczęście, rodzimy się królowymi lub królami – mając dorosłych na każde skinienie. Odkrywamy swoją moc poprzez płacz, krzyk albo życzliwy uśmiech. Dorastając, zaczynamy jednak doświadczać także bezsilności wobec otaczającego nas świata.

„Power Play” to przedstawienie tworzone przez dzieci i dorosłych, jednak nie opowiada o dzieciństwie. Przeciwnie – przygląda się dorosłości jako procesowi przybierania ról, o niejasnych i często nieuchwytnych regułach. W tym spektaklu dzieci dzielą scenę z aktorami TR Warszawa. Poznają smak władzy, rozkoszują się jej słodyczą, a zarazem konfrontują się z jej kruchością, grozą i towarzyszącą jej zdradą. Scenariusz powstał na podstawie improwizacji zespołu, czerpiąc inspirację z powieści „Król Maciuś Pierwszy” Janusza Korczaka, w której chłopiec niespodziewanie zostaje królem i próbuje naprawić błędy dorosłych.

Ale czy w czasach, gdy polityczni przywódcy często zachowują się jak „dzieci”, nie należy na nowo przemyśleć podział na dzieci i dorosłych? Power Play pyta: czym różni się wychowanie dziecka od kształtowania społeczeństwa? Jak pozwolić dzieciom pozostać „niewinnymi i wolnymi” i kto (za)płaci cenę za tę wolność? A jeśli “dorosłość” to największa rola życia, od kogo się jej uczyć jeśli nie od zawodowych aktorów?