CZY W 2026 ROKU POTRZEBUJEMY JESZCZE WIESZCZÓW?

Mickiewicz miał Moskali. Słowacki miał Mickiewicza. My mamy kryzys mieszkaniowy, AI, wojnę, kapitalizm i czynsz do spłacenia. Mamy też Internet. Możemy mówić do tysięcy ludzi. Możemy wskazywać winnych. Możemy ogłaszać koniec świata i początek nowego. Możemy wzywać do działania.

Każdy może dziś zostać wieszczem. Tylko po co? Czy wieszczem zostaje ten, kto ma coś ważnego do powiedzenia, czy ten, kto potrafi sprawić, żeby inni chcieli go słuchać?

CRINGE.Show jest o potrzebie wieszczenia w czasach, w których każdy może mieć własną publiczność i prawdę. A także o tym, jak łatwo pomylić proroctwo z contentem.

𝘊𝘳𝘪𝘯𝘨𝘦 𝘱𝘰𝘫𝘢𝘸𝘪𝘢 𝘴𝘪ę 𝘸𝘵𝘦𝘥𝘺, 𝘨𝘥𝘺 𝘱𝘦𝘳𝘧𝘰𝘳𝘮𝘢𝘯𝘴 𝘯𝘪𝘦 𝘥𝘻𝘪𝘢ł𝘢. 𝘒𝘵𝘰ś 𝘸𝘺𝘥𝘢𝘫𝘦 𝘯𝘢𝘮 𝘴𝘪ę 𝘯𝘪𝘦𝘢𝘶𝘵𝘦𝘯𝘵𝘺𝘤𝘻𝘯𝘺 𝘸 𝘦𝘮𝘰𝘤𝘫𝘰𝘯𝘢𝘭𝘯𝘺𝘮 𝘻𝘢𝘤𝘩𝘰𝘸𝘢𝘯𝘪𝘶 𝘭𝘶𝘣 𝘫𝘦𝘨𝘰 𝘦𝘮𝘰𝘤𝘫𝘰𝘯𝘢𝘭𝘯𝘰ść 𝘯𝘪𝘦 𝘱𝘢𝘴𝘶𝘫𝘦 𝘥𝘰 𝘴𝘺𝘵𝘶𝘢𝘤𝘫𝘪. 𝘑𝘦𝘴𝘵 𝘵𝘰𝘰 𝘮𝘶𝘤𝘩, 𝘻𝘣𝘺𝘵 𝘪𝘯𝘵𝘦𝘯𝘴𝘺𝘸𝘯𝘺. 𝘗𝘰𝘫𝘢𝘸𝘪𝘢 𝘴𝘪ę 𝘨𝘥𝘺 𝘴ł𝘺𝘴𝘻𝘺𝘴𝘻 𝘩𝘢𝘴ł𝘢: “𝘱𝘰𝘭𝘴𝘬ę 𝘵𝘳𝘻𝘦𝘣𝘢 𝘻𝘣𝘢𝘸𝘪ć”, “𝘱𝘰𝘵𝘳𝘻𝘦𝘣𝘶𝘫𝘦𝘮𝘺 𝘳𝘦𝘸𝘰𝘭𝘶𝘤𝘫𝘪 𝘴𝘱𝘰ł𝘦𝘤𝘻𝘯𝘦𝘫”, “𝘣𝘶𝘥𝘶𝘫𝘮𝘺 𝘸𝘴𝘱ó𝘭𝘯𝘰𝘵𝘺 𝘣𝘺 𝘶𝘳𝘢𝘵𝘰𝘸𝘢ć 𝘥𝘦𝘮𝘰𝘬𝘳𝘢𝘤𝘫ę”. 𝘎𝘥𝘺 𝘢𝘬𝘵𝘰𝘳 𝘮𝘺𝘭𝘪 𝘴𝘪ę 𝘸 𝘸𝘢ż𝘯𝘺𝘮 𝘮𝘰𝘯𝘰𝘭𝘰𝘨𝘶. 𝘎𝘥𝘺 𝘻𝘢𝘵𝘳𝘢𝘤𝘦𝘯𝘪 𝘸𝘦 𝘧𝘭𝘰𝘸 𝘵𝘢𝘯𝘤𝘦𝘳𝘻𝘦 𝘪 𝘵𝘢𝘯𝘤𝘦𝘳𝘬𝘪 𝘱𝘰𝘥𝘴𝘬𝘢𝘬𝘶𝘫ą 𝘥𝘰 𝘵𝘦𝘤𝘩𝘯𝘰. 𝘎𝘥𝘺 𝘬𝘵𝘰ś 𝘸𝘺𝘤𝘩𝘰𝘥𝘻𝘪 𝘱𝘳𝘻𝘦𝘥 𝘴𝘻𝘦𝘳𝘦𝘨 𝘪 𝘮𝘺ś𝘭𝘪, ż𝘦 𝘤𝘰ś 𝘻𝘮𝘪𝘦𝘯𝘪. 𝘎𝘥𝘺 𝘱𝘢𝘥𝘢𝘫ą 𝘩𝘢𝘴ł𝘢 𝘣𝘢𝘯𝘢𝘭𝘯𝘦, 𝘱𝘳𝘰𝘴𝘵𝘦, 𝘰𝘤𝘻𝘺𝘸𝘪𝘴𝘵𝘦. 𝘊𝘳𝘪𝘯𝘨𝘦 𝘵𝘰 𝘻ł𝘺 𝘣𝘭𝘪ź𝘯𝘪𝘢𝘬 𝘦𝘮𝘱𝘢𝘵𝘪𝘪, 𝘵𝘰 𝘸𝘴𝘱ół𝘰𝘥𝘤𝘻𝘶𝘸𝘢𝘯𝘪𝘦 𝘸𝘴𝘵𝘺𝘥𝘶. [fragment scenariusza]

CRINGE.Show to też spektakl o poszukiwaniu teatralnego rytuału w epoce przebodźcowania. O głodzie wspólnoty. O potrzebie wiary. O romantycznym micie bohatera przepuszczonym przez social media i zbiorowe zmęczenie. I o pytaniu: czy jeszcze umiemy odróżnić prawdziwe uniesienie od zbiorowej psychozy?

Spektakl współfinansowany ze środków m.st. Warszawy w ramach projektu Repertuar Sztuki Nowej 2026-2028.

Plakat: Ula Mandziewska