Perform[ing] Poland: Joanna Grabowiecka-Świerszcz „teMenos / laMent”

Razem z Instytutem im. Jerzego Grotowskiego zapraszamy na cykl wydarzeń performatywnych. W dniach 15-17.10 zaprezentujemy bardzo różne formaty artystyczne zrealizowane w ramach projektu Perform[ing] Poland.

Perform[ing] Poland to przegląd sztuki performansu realizowany w partnerskim współdziałaniu kilkunastu instytucji kultury z całej Polski o różnych profilach działalności (teatr, sztuki wizualne, aktywizm miejski), które łączy zainteresowanie współczesnym performansem. Przegląd jest rezultatem rozwijanego przez Instytut im. Jerzego Grotowskiego od 2021 roku projektu „Szczeliny. Kobiety w sztukach performatywnych”. W Perform[ing] Poland bierze udział kilkanaście polskich artystek młodego i średniego pokolenia wywodzących się z teatru, przekształcających narzędzia aktorskie, taneczne i wokalne w hybrydowe formy performansu.

16.10, g. 18: Joanna Grabowiecka-Świerszcz „t e M e n o s / l a M e n t”

„t e M e n o s */ l a M e n t ” jest esejem scenicznym, zaproszeniem do zejścia po spirali osobistego doświadczania Matki w sobie. Jedną z inspiracji dla twórczyń performansu stanowi „Światło obrazu. Uwagi o fotografii” Rolanda Barthes’a.

• „Temenos” (gr. τέμενος) – w starożytnej Grecji wydzielony, nietykalny obszar sakralny poświęcony bóstwu albo przeznaczony do celów kultu (np. zmarłych przodków, muz, herosów).

Od artystki:

„Dla człowieka religijnego p r z e s t r z e ń n i e j e s t j e d n o r o d n a; są w niej rozdarcia, pęknięcia: są fragmenty przestrzeni jakościowo różne od innych. (…)

Jest więc obszar święty, a więc «mocny», ważny, i są inne obszary, nie uświęcone, a więc pozbawione struktury i konsystencji, jednym słowem amorficzne. (…) Aby ż y ć w ś w i e c i e, trzeba go u s t a n o w i ć, założyć, a żaden świat nie może się narodzić w chaosie jednorodności i względności przestrzeni świeckiej. Odkrycie lub ustalenie punktu oparcia – «środka» – jest równoznaczne ze stworzeniem świata (…)”.

Mircea Eliade, „Święty obszar i sakralizacja świata”

Mama. To często pierwsze słowo, które dziecko wypowiada w życiu.

Mama. Jest pierwszym domem dziecka.

Bicie serca Matki jest pierwszym dźwiękiem, który słyszy.

Mama. To często ostatnie słowo, które człowiek wypowiada, umierając.

Kim jest MATKA w życiu córki, dojrzałej kobiety, która sama staje się matką?

Na ile naukowo udowodnione biologiczne połączenie, dzięki dzieleniu przez dziecko wspólnego środowiska komórkowego ze swoją matką

i babcią, pozwala odnaleźć w sobie Eliadowski punkt oparcia – „środek”, który umożliwia powołanie do życia świata, a czasem wielu światów?

Co przynosi śmierć matki?

Co przynosi doświadczenie przyjęcia matki w sobie?

Czym wobec straty staje się proces uzdrowienia rany matki?

Jaką rolę w tym procesie pełni fotografia?

---

Projekt współfinansowany ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.