Hot, choreografia Stanisław Bulder

Zapraszamy na gościnny pokaz spektaklu jednego z najciekawszych performerów młodego pokolenia.

Stanisław Bulder – rocznik 1997. Studia: taniec współczesny w Opus Ballet we Florencji (2016–2018); Wiedza o Teatrze w Akademii Teatralnej (2018–2023) i na Wydziale Badań Artystycznych i Studiów Kuratorskich ASP w Warszawie (2023–2025). Zajmuje się tańcem, performansem, choreografią, jest też DJ-em (in the making). W swojej twórczości wykorzystuje ruch (i jego brak) do kwestionowania dominujących narracji dotyczących władzy i wykluczenia. Angażuje się w walkę o prawa zwierząt „hodowlanych” i dąży do tworzenia emancypacyjnych prac artystycznych działających na rzecz zwierząt innych niż ludzie. Pracuje w Polsce i za granicą – od oper i teatrów, poprzez galerie sztuki, aż po koncerty raperów na stadionach.*

W HOT podejmuje temat katastrofy klimatycznej:

"Katastrofa nie będzie spektakularnym finałem.

To rozpoczęta gra wstępna: rozgrzewa się powoli, drży, pęcznieje, uwodzi. Czas i przestrzeń rozciągają się w nieznośnym pulsie, a ty musisz jeszcze trochę się zużyć. Stracić kontrolę. Przeistoczyć się w inną postać, bo inaczej nie przetrwasz. Do climaksu daleka droga. Świat przekroczył temperaturę krytyczną, a ocalałe resztki życia rozwibrowały się w strzępy, impulsy i napięcia. Żywa materia utknęła w nieustannym procesie rzeźbienia się w ludzi. Ciała starają się odkryć ruch, który pozwoli udźwignąć niezliczoną ilość zmian i ciągłych katastrof. To w nich kumuluje się koniec. Ucieleśniona apokalipsa podsyca ogień, doprowadza do rozpadu, ale nie pozwala umrzeć. W zgliszczach słychać szmer resztek i wolę walki, która wypełnia świat pyłem dawnych rytuałów i artefaktami minionych porządków. Z oddali słychać arie przenikające dotkliwą pustkę jak dźwięk zaciętej, zwęglonej płyty. Trwa zabawa w dogorywanie. Pożądanie i zniszczenie mieszają się w jedno, a żywe, zmysłowe i pociągające, pochłania samo siebie. Piękno gnije, żeby ponownie zachwycić. A to, co uwodzi, niesie destrukcję.

Fizyczna eksploracja wyeksploatowanych ciał, płonących powoli, po trochu, pomału. Świat, w którym umiera się bez końca – paradoksalne piękno chaosu. Współczesne ciało jest ciałem przyszłości.

Historia pamięci, której jeszcze nie ma".

Producentem spektaklu jest Krajowe Centrum Choreograficzne w Lublinie – instytucja współprowadzona przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego