"Camino dla opornych" na FFNZ

W listopadowym Forum Filmów Nie-Zwyczajnych, zaprezentujemy Państwu francuską komedię z sercem i humorem w duchu Nietykalnych – historię inspirowaną prawdziwymi wydarzeniami…

Po projekcji zapraszamy na spotkanie filmowe z dyskusją, które poprowadzi o. Marek Kotyński CSsR – filmoznawca, teolog duchowości i wykładowca Akademii Katolickiej.

To właśnie rozmowa po filmie jest jednym z najważniejszych elementów naszego Forum: chcemy nie tylko oglądać, ale także zatrzymać się na chwilę, spojrzeć głębiej i wspólnie poszukać odpowiedzi na pytania, które film w nas zostawia.

DATA: 15 listopada 2026 r. (niedziela), godz. 18:00

MIEJSCE: ul. Dewajtis 3, Dobre Miejsce, wejście B, aula im. Bł. J. Popiełuszki

BILETY: 22/25 zł – Kup online lub stacjonarnie w dniu seansu – kasa otwarta na 1h od projekcji filmu.

CAMINO DLA OPORNYCH – O FILMIE:

Fréd, nauczycielka z 15-letnim stażem, po niefortunnym incydencie z uczennicą zostaje zawieszona w pracy. Jakby tego było mało, jej życie prywatne również zaczyna się sypać. Za namową przyjaciółki dołącza do programu wsparcia młodzieży i zostaje mentorką 17-letniego Adama – chłopaka z wybuchowym charakterem i nienajlepszą kartoteką.

Przed nimi wyzwanie, które brzmi jak kara wymyślona przez kogoś bez litości: trzy miesiące pieszej wędrówki do Santiago de Compostela bez telefonu, bez internetu i z obowiązkowym limitem 25 kilometrów dziennie.

Ona próbuje zostawić za sobą przeszłość, on – nauczyć się panować nad gniewem i pogodzić z bolesnymi wspomnieniami. Każdy kolejny kilometr to mieszanka kłótni, śmiechu, zaskakujących zwierzeń i nieoczekiwanych przygód. Wśród zapierających dech krajobrazów rodzi się między nimi niezwykła relacja, która zmieni więcej, niż mogliby przypuszczać.

SZLAK CAMINO DE SANTIAGO – KS. PROF. DR HAB. PIOTR ROSZAK:

Camino de Santiago to jeden z najstarszych szlaków pielgrzymkowych chrześcijaństwa,prowadzący do grobu św. Jakuba Starszego, Apostoła Jezusa Chrystusa, który jako pierwszy z grona Dwunastu poniósł śmierć męczeńską z rozkazu króla Heroda Agryppy.

Pierwsze wieki kultu Apostoła to pielgrzymki lokalne, ale zagrożenie najazdami arabskimi sprawiło, że kult nie mógł się w pełni rozwinąć. Dopiero od epoki karolińskiej, w wyniku odkrycia grobu ok. 830 roku, zaczyna się okres świetności szlaku.

Tysiące osób pielgrzymowało do Composteli głównie ze względu nie tyle na cuda, choć i te się zdarzały i najważniejsze z nich opisuje Kodeks Kaliksta, ale ze względu na modlitwę u grobu Apostoła. Do dziś ta motywacja jest zapisywana na specjalnym zaświadczeniu, pisanym nadal po łacinie, noszącym nazwę Compostela. Mowa jest w nim o pobożności, która inspirowała do przekraczania granic lądowych, długich wyprawach morskich – jak w przypadku Polaków, którzy często korzystali z okrętów i portów Hanzy – niepewności związanej z nowymi kulturami, językami czy z wolna dopiero – zresztą dzięki pielgrzymkom do Composteli – pojawiającym się prawem międzynarodowym (Siete Partidas króla Alfonsa X Mądrego – dokument wskazujący na prawa pielgrzymów i obowiązki instytucji wobec nich). Ale pobożność oznaczała nie tyle emocjonalne przywiązanie, co wewnętrzne uporządkowanie i zorientowanie życia na cel ostateczny. Z biegiem lat pielgrzymki do Composteli, obok prywatnej pobożności, wiązały się także z pokutą narzucaną przez spowiedników za pewne rodzaje grzechów, o czym świadczy wiele średniowiecznych tekstów i wyroków sądów, które wprowadzały pokój po okresie zamieszek w miastach, np. Flandrii.

Charakterystyczna dla pielgrzymki Camino jest jej forma indywidualna, ograniczona do małych grup ze względu na ułatwienia logistyczne. W okresie rozkwitu Camino, w wiekach XII-XV, tysiące ludzi korzystało z infrastruktury dróg prowadzących przez Europę do Composteli, z sieci szpitali i schronisk dla pielgrzymów, z fundacji królewskich czy licznych bractw jakubowych, wsparcia materialnego i duchowego, które świadczyli templariusze lub inne zakony.

Powrót z Santiago związany był z przywiezieniem dowodu odbycia pielgrzymki w postaci muszli znajdowanej na brzegach Atlantyku (Pecten maximus), która jest odkrywana także na stanowiskach archeologicznych w Polsce jako potwierdzenie długiej tradycji pielgrzymkowej z terenów Rzeczpospolitej. Nie był to wówczas znak bycia w drodze do Composteli, ale powrotu z niej.

Pielgrzymi znani byli z charakterystycznych strojów, kapelusza, laski i torby, a pozdrawiano ich dawniej słowami: Ultreia et suseia, „Idź dalej i wyżej”, które zastąpiło współcześnie hiszpańskie: Buen camino – życzenie dobrej, czyli owocnej drogi.

PRODUKCJA: NATHANAEL LA COMBE, MARC DE DOMMARTIN I DALIL MERAD

CZAS TRWANIA: 112 MIN

KATEGORIA WIEKOWA: 12+

DYSTRYBUCJA KINOWA: PIRania

SCENARIUSZ: YANN SAMUELL – NA MOTYWACH KSIĄŻKI BERNARDA OLLIVIERA MARCHE ET INVENTE TA VIE WYDANEJ PRZEZ WYDAWNICTWO ARTHAUD

“Camino dla opornych” to ciepła, pełna humoru opowieść o drugich szansach, odnajdywaniu siebie i o tym, że czasem najdłuższa droga prowadzi prosto do celu.