RESPIGHI – MOZART

Cóż może być piękniejszego od śpiewu ptaków? Rozmaite i naturalne dźwięki płynące z koron drzew inspirowały muzyków od najdawniejszych czasów, a w sposób szczególny znalazły odzwierciedlenie w ilustracyjnej muzyce klawesynowej XVII i XVIII wieku. Ottorino Respighi (1879–1936), czołowy włoski kompozytor pierwszej połowy XX wieku, w uroczej suicie Gli ucelli (1928) na małą orkiestrę łączy zachwyt nad przyrodą ze swoim nieskrywanym uznaniem dla muzyki dawnych epok. Podstawą dla każdej z pięciu części jest bowiem dawny utwór klawesynowy: Preludium i zamykająca cykl Kukułka Bernarda Pasquiniego, Gołąb Jacques’a di Gallota, Kura Jeana-Philippe’a Rameau oraz anonimowy Słowik. Taneczny wdzięk barokowych miniatur ukazany jest przez pryzmat wyrafinowanej brzmieniowej wyobraźni i mistrzowskiej instrumentacji, które przenoszą słuchaczy do magicznego świata uniwersalnego piękna. Zupełnie inne przestrzenie wrażliwości twórcy ujawnia kantata Il tramonto (Zmierzch) z 1914 roku. Pełna żalu opowieść o utraconej miłości zaklęta w romantycznej poezji Percy’ego Bysshe Shelleya (1792–1822) wybrzmiewa w ekspresyjnym śpiewie mezzosopranu wspieranym przez mieniącą się różnorodnością odcieni, pełną dramatyzmu partię orkiestry.

W drugiej części koncertu zabrzmi Symfonia D-dur KV 504 Wolfganga Amadeusza Mozarta z 1786 roku. Po raz pierwszy została wykonana w styczniu następnego roku w Pradze, stąd też zwykło się ją nazywać „Praską”. Nie bez przyczyny dzieło natychmiast zachwyciło publiczność. W trzyczęściowej, zgodnej z włoską tradycją formie, kompozytor zdołał bowiem w pełni wykazać swą twórczą indywidualność. Klarowna budowa i szlachetna powściągliwość ekspresji świadczą wszak o muzycznej dojrzałości i szczególnej umiejętności zachowania równowagi między intelektem a emocjami.

Marta Dziewanowska-Pachowska

PROGRAM

Ottorino Respighi (1879–1936)

Gli uccelli (Ptaki) – suita na małą orkiestrę, P.154

1. Preludio
2. La colomba (Gołąb)
3. La gallina (Kura)
4. L’usignuolo (Słowik)
5. Il cucù (Kukułka)

Il tramonto (Zmierzch) na mezzosopran i orkiestrę smyczkową

— przerwa —

Wolfgang Amadeus Mozart (1756–1791)

Symfonia D-dur nr 38 KV 504 „Praska”

1. Adagio – Allegro
2. Andante
3. Finale. Presto

WYKONAWCY

MEZZOSOPRAN MONIKA LEDZION

ORKIESTRA POLSKIEJ OPERY KRÓLEWSKIEJ

DYRYGENT KAROL SZWECH

---

Czas trwania: ok. 1 h 35 min (z przerwą)