„MODUŁY DIALOGU. PERFORMANS NA KOMPOZYTORKĘ, KRYTYKA I AI” | OTWARTA SCENA IT

Zapraszamy na koncert eksperymentalny według koncepcji Anny Jędrzejewskiej.

Punktem wyjścia dla twórczyń i twórców stało się pytanie, czy krytyka muzyczna może być czymś więcej niż zewnętrznym komentarzem do dzieła i stać się jego aktywną częścią? Rodzajem libretta słuchania, które nie tylko interpretuje muzykę, lecz także ujawnia mechanizmy powstawania jej interpretacji?

Na scenie spotykają się kompozytorka-performerka, skrzypaczka-improwizatorka oraz aktor wcielający się w rolę krytyka muzycznego. Czwartym uczestnikiem dialogu jest sztuczna inteligencja, reprezentowana przez audiowizualne awatary.

Kompozytorka (Anna Jędrzejewska) wykonuje i przetwarza materiał muzyczny na fortepianie i elektronice. Towarzyszy jej skrzypaczka-performerka (Anna Ługowska), której improwizowane działania muzyczne i sceniczne współtworzą przebieg utworu. Krytyk (Dariusz Basiński), obecny wewnątrz utworu, komentuje muzykę, analizuje ją, ocenia i podejmuje spór z kompozytorką.

Sztuczna inteligencja występuje pod postacią awatarów wygłaszających teksty przygotowane z wykorzystaniem ChatuGPT. Posługują się one różnymi rejestrami wypowiedzi: analitycznym, filozoficznym, krytycznym, korporacyjnym, duchowym i predykcyjnym.

Niektóre wypowiedzi przypisane zostają postaciom historycznym, takim jak John Cage czy Theodor W. Adorno. Nie są to autentyczne cytaty, lecz wygenerowane przez AI spekulatywne wypowiedzi stylizowane na ich możliwe stanowiska. Materiał został następnie wyselekcjonowany i ułożony przez kompozytorkę. Zabieg ten konfrontuje autorytet nazwiska z wiarygodnością języka i rzeczywistym autorstwem wypowiedzi.

Performans zbudowany jest z modułów muzyczno-dialogowych. Każdy z nich uruchamia odmienny sposób słuchania: od analizy strukturalnej i rozpoznawania historycznych konwencji muzycznych po refleksję nad tym, jak wiedza, pamięć, gust, język krytyki i autorytet instytucji wpływają na to, co uznajemy za wartościowe lub zrozumiałe.

Warstwa wizualna, przygotowana i prowadzona na żywo przez Piotra Cieślika, nadaje sztucznej inteligencji sceniczną obecność. Awatary nie są ilustracją muzyki, lecz uczestnikami skonstruowanej sytuacji dialogowej. Ich wypowiedzi komentują muzykę, kwestionują jej interpretacje i wchodzą w relację z działaniami wykonawców.

„Moduły dialogu” nie są klasycznym koncertem muzyki współczesnej, lecz eksperymentem z formą koncertu i krytyki muzycznej. Muzyka staje się tu zarówno przedmiotem analizy, jak i narzędziem ujawniania jej ograniczeń. Projekt stawia pytanie nie tylko o to, co słyszymy, ale również o to, w jaki sposób dochodzimy do przekonania, że wiemy, co słyszymy.